o monstro das bolachas

LEONSINHO

2010-08-15T22:45:00.002+02:00

Leonsinho cumpriu 31 anos o pasado mes de xullo, foi o meu primeiro xoguete, alá no Puerto de Santa María (Cádiz). Se afundes o fuciño na súa pelexa suave, arrecende a xabón, a manteiga, a ceos azuis, a chocolate con leite, a larpeiradas, abrazos, calor....
Ule como ulían telas dos disfraces de cores de cando eramos pequenos.
Por iso, algunhas veces, aínda durme ó meu carón cando vou a miña vila.

Cando perdemos un amigo.....

2010-06-14T12:40:00.006+02:00

Cando te fuches empecei por botar de menos as veladas nocturnas na túa casa, estudando historia ata as cinco da mañá, eu sentada no teu sofá co teu xersei posto, morta polo frío do inverno.
Despois botaba en falta a túa risa, que enchía a casa enteira. O resoplar e as tardes a túa beira. Vagueando eu, dicindo ti "pequena, hai moito que facer".
Ese xesto que tiñas cando apartabas o teu pelo longo de diante da cara e descubrías eses ollos máis azuis que o mar inmenso.
O son da armónica que tocabas mentres volvíamos para casa e o son das rodas da túa bicicleta atravesando o xardín.
Os concertos de Jazz e as tardes de cine.
O limpiña que deixabas a miña casa despois de vir cociñar.
Os retratos que me facías a carbón, con ollos tristes e mirada perdida, que ninguén máis ca ti era capaz de atopar. Porque ti falabas para dentro, para ti, murmurabas sin que ninguén te escoitase, pero adiviñabas os meus pesares.
Boto de menos as túas verbas, as noites de escapada facendo fotos. A maneira que tiñas de dicir as cousas sen falar.
Boto de menos non durmir, voar contigo ata Lisboa nun avión de papel feito con escritura en Braille, mentres atravesamos un ceo cheo de moedas e fotos de estradas imposibles.

A través do espello

2010-03-28T22:56:00.003+02:00

A vida ten cousas marabillosas: Os concertos de Jazz no Filloa, as grandes comellonas, as bandas deseñadas de Linniers, unha boa peli no Cegai, a satisfacción de facer as cousas ben, traballar ata as cinco da mañá con café e amigos, bailar como unha tola un mércores de madrugada sen ter que esperar a que sexa fin de semana, o sorriso dos amigos os que queres, durmir na habitación de cando eras nena ca túa gata no colo, a comida dos pais, que nos pinten un retrato a carbón, unha boa serie, o Lago Ness, as ceas de antigos compañeiros de universidade, ir ó ximnasio, beber panachés en Praia da luz, as tapas a un euro da Garimbota todos os martes, debuxar, as kaipirinhas do Bao Bar, recibir unha carta por correo postal e que non sexa unha factura, o licor café do Gomes Gaioso, revelar fotos no laboratorio ca luz roxa e o papel de fibra, a crema de augardente de Allariz, un bo corte de pelo, os calcetíns de cores, un libro que enganche, as revistas do corazón inglesas, o pisiño novo, escoitar un disco de Bowie ou de The cure, facer lentellas para catro, montar unha estantería, o mar, escoitar o ronroneo de Bimba, ouvir os aturuxos nunha muiñeira, unha montaña rusa, un bocadillo canibal do Rogelio, cantar xuntos cancións de "ataque escampe", as pelis de serie B, rir, chorar....
As veces dubido se todo isto que me está tocando vivir é real ou un espellismo, síntome como Alicia mirando a través do espello.

Chove en Compostela

2010-02-20T06:24:00.006+01:00

Chove en Santiago
meu doce amor
camelia branca do ar
brila entebrecida ao sol.
Chove en Santiago
na noite escura.
Herbas de prata e sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pola rúa
laio de pedra e cristal.
Olla no vento esvaido
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol;
agoa da mañan anterga
trema no meu corazón.

Troca o tempo, trocan as estacións, troca a noite polo día, trocan as consignas das manifestacións, trocan as películas no cinema e tamén trocamos nós.
Pero as pedras da praza da Quintana siguen descubrindo vidas a diario: Aquel que vai ó traballo, aquela que chega ca resaca do entroido, outro que baixou da casa para mercar tabaco, outra que pensou en voz alta...
Unha vez ouviron unha historia, ollaron a unha rapaza baixar as escaleiras a pata coxa, sentiron o doce sabor da crema de augardente, escoitaron o latexar do corazón dun home namorado, risas, bailes e bonitas verbas. "Se o candíl non alumea, non se colga da parede, se o candíl non alumea, non se colga da parede e o amor que non é firme non se fai máis caso dele ai lalaaa, ailalaaaa"

A fotógrafa

2010-02-03T00:28:00.006+01:00

Julia Margaret Cameron estame apaixonando.
Naceu en Calcuta, converteuse en fotógrafa ós cincuenta anos de idade. Tiña un carácter forte e persuasivo, era unha sedutora nata.
Foi moi polémica. O propio Lewis Carroll (Alicia no país das marabillas) criticouna ó principio, pero acabou adorándoa cando veu os seus retratos cheos de enerxía.
Experimentaba ca súa cámara o comportamento dos seus amigos que en moitas ocasións posaban para ela. Repetía as tomas unha e outra vez hasta que quedaban como ela quería, nunca retocaba nin ampliaba os seus negativos.
Morreu cen anos antes do meu nacemento e deixounos retratos como este.

Julia Jackson, un retrato por Julia Margaret Cameron, 1867.

Esta foto provócame temor, inquedanza ou algo de desasosego. Podería incluso ser intimidación. Esa mirada, directa e transparente, fai que apartes a vista inmediatamente. O pelo enmarañado, a forma da cara, a dureza da expresión que se volve doce por momentos... faime desexar ser forte e non a chorona, argalleira e protestona que teño vivindo dentro ultimamente.

SEGUINDO CO TEMA....

2010-01-26T23:08:00.015+01:00

Seguindo co tema co que comezou fai uns días Chousa da Alcandra, no cal nos falaba do círculo vital, e continuando co de Leoeosseus que nos falaba tamén dun enredo, que remataba igual que comezaba, dispóñome eu a dar a miña visión dos feitos de maneira tamén circular aínda que vista dende un punto de vista máis persoal debido, entre outras cousas, a situación pola que paso.

A vida, dende o meu punto de vista, máis que un círculo seméllame unha espiral.
Naces, medras un pouquiño, nacen os irmáns, medras outro pouquiño, vas á escola e aprendes que no mundo das letras, a raíña "a" está casada co rei "u", que o fedello do príncipe "e" fai chorar a súa irmá a princesa "i" a todas horas, e tamén fai rabiar á princesa "o". Que "q" era un trapecista coxiño e "f" era bombeiro. Levas un desgusto enorme ó cambiar de cole e alexarte do teu mozo e mellor amigo de 5 anos.
Segues medrando. Chegas ó instituto, daste conta que as túas amigas, as letras, seguen mantendo contigo unha estreita relación pero xorden os teus grandes inimigos, os números.
Tes o teu primeiro mozo formal. Comezas a fumar. Rematas o instituto.
Marchas a estudar fóra, descobres a vida universitaria, as manifas, as noites dos xoves, o licor café, a crema de augardente. Rematas a carreira. Sacas o carnet de conducir. Herdas o teu primeiro coche, ó que tes que quitar os fusibles cunha lanterna cada vez que aparcas, porque as luces non se apagan. Traballas de becaria por dous pesos case 10 horas ó día. Volves ó coche e pos os fusibles de novo para volver a casa pola noite. Mercas coche do trinque. Trocas de choio. Deixas de fumar. Abúrreste así que fas un máster.
Independízaste, pagas o aluguer a medias co teu mozo. Trocas de choio de novo. Quedas sen traballo, sen mozo, sen piso. Volves a fumar.
Ata aquí a espiral foi medrando e medrando pero, todos temos 7 espirais (ou máis) como os gatos teñen 7 vidas. Así que empeza a miña nova espiral, agora mesmiño estou sentada sobre unha caixa das moitas que teño para facer a mudanza, comendo xelado de torta de queixo e escribindo este post.
A miña gata Bimba mírame abraiada con tanto movemento estraño.
Estreo vida, estreo piso e para continuar cos cambios na espiral, faime falta cortar o pelo e cambiar un pouco o blogue..... aí vou!!!!!

PARABÉNS IRMÁ

2010-01-21T00:34:00.002+01:00

Xa son 26 aniños os que cumple a miña irmá hoxe 21 de xaneiro. Trocou as cores vermellas e verdes do semáforo pola raia negra nos ollazos e polos vestidiños ideais, pero no fondo sigue a ser a mesma rabuda de sempre, a que lle comía a miga as barras de pan sen que se notase, deixandoas baleiras por dentro, a mesma que mordía as caixas dos vinilos do meu pai, a que xogaba conmigo día e noite, a que choraba para que lle puxeran falda todas as mañás antes de ir ó cole, a que facía conmigo bailes, actuacións e películas caseiras, telediarios e trucos de maxia.

Cando sabes que estou nerviosa e pasando por malos momentos, fasme compañía e durmes conmigo. Mil grazas dende os pompóns azulgrana dos meus zapatos ata o gorro que levo na cabeza.

Recomendación

2010-01-18T20:11:00.001+01:00

O outro día coñecín a tres tolas ben simpáticas que falaban de abrir un blogue que acho vai ser interesante. Aqui vos deixo o link para que pasedes a facer unha visita.

http://tresxoubasemedia.blogspot.com/

TRIUNFAL ENTRADA DE ANO

2010-01-03T19:18:00.005+01:00

Recibín o 2010 con dúas escordaduras no pé dereito, con dúas muletas, tomando dúas veces as uvas (a segunda pola tele de Canarias, pola nosa hora, a portuguesa).

Recibín o 2010 con dúas dúbidas, dúas lentillas, dous coloretes, un en cada meixela.
Bebín dúas copas de viño e outras dúas de champaña. Escarvei e rechupei dous nocos.
Dinlle ós meus, dous bicos ó son da última badalada.

Non entrei con bo pé pero espero saír airosa e chegar ó 2011 con mellor sorte.

A bicha con crecha e dentes de león

2009-12-23T21:38:00.000+01:00

Levo días con ganas de escribir sobre a manifestación do domingo 6 de decembro a favor da autodeterminazom dos povos. Como aqueles que a organizaron, solicitaron poder empregar pavillóns municipais e atoparon un non por resposta, como montarón o palco no Toural e unha vez rematado o traballo, os mesmos de sempre, fixeron que se desmontara porque ata as catro da tarde non podía facerse, como intentaron negociar deixar o palco posto e recibiron a seguinte contestación "a eses ni agua". Como as catro tiveron que pasar o curro de volver a montalo...
En fin, podería contar tamén como despois da manifestación marchei o ó xantar, bailei, cantei, tomei viño e licor café e gocei co concerto de "Ataque escampe" .
Tamén podería falar da minha primeira experiencia no cine en 3D, do frío que fai, da crise, do nadal...
Pero hoxe falarei do meu novo compañeiro, ese que me come o almorzo, que me fai chorar e rir de forma compulsiva, o que se cola polo medio das miñas sabas e berra ó meu carón para non deixarme durmir. Debe ter dentes de león, crecha de galo, e corpo de serpe. Métese polo furadiño por onde saen as bágoas, baixa pola gorxa e habita no corazón. Traba polas noites e polo día . Traba cando respiro e cando aguanto o alento. Traba cando canto na ducha polas mañás, cando fago a comida e cando limpo a miña casa.
Feitas as presentacións contareivos que empeza a batalla. O bicho da crecha e dentes de león non pasa do nadal, así teña que afogalo a base de turróns, nocos e champán.

Para Zaidinha

2009-11-29T22:08:00.005+01:00

Con moita paciencia e coidado envolvín cada cousa nun papel diferente.
Primeiro engurrei as chaves da minha casa en papel celofán de cor vermelho.
En papel de cor azul, dúas cocacolas e unha bolsinha de tila.
En verde claro un segredo que só ti sabes e en verde escuro todas as bagoas que derramei e ti recolhiches.
No papel dun xornal envolvín a viaxe a O Porto.
Up, os mundos de Coraline, e un lote de pelis xaponesas de terror en papel cebola.
Os días trabalhando xuntas, cos arqueos de Caixa, ca ansiedade de cuadrar as contas e de sair a tempo, as voltas para a casa no coche e os cafés no Aquitania... envolvinos en papel charol de cor amarelo.
As risas na fundación, no estudio oitenta, na calhe onde berrabamos que íamos a alunizar...iso costoume un pouquinho máis, porque as gargalhadas escúrrense e resbalan entre os dedos, así que pegueinas como poiden en cartulina de cor laranxa.
As noites durmindo xuntas, o arrecendo a menta, as conversas a altas horas da madrugada e as potas de spaguetti a bolonhesa, recorteinas para que non rachasen o papel de seda.
En sobres de papel crespón metín as nosas cantigas, un cd da casa azul, cantigas de José Afonso, de Manolinho... e moitas máis que me recordan a ti.
Fotos e máis fotos e retales de libros, de discusións a cerca do Yoville, de Punset, dos nosos amigos os gatos, da fisura espacio-temporal que hai na cocinha da minha casa.... en papel de arroz.
Cando rematei de facer paquetinhos, metín todo nunha caixa que peguei con celo do Opencor.
Fixen unha lazada grande e outra pequena.
Este é o meu agasalho polo teu cumple, dín que rachar o papel da boa sorte. Así que ánimo e parabéns!!!!!!!!!

GALIZA NOS ANOS 20

2009-11-10T15:38:00.005+01:00

Hoxe vin unha exposición abraiante, fotos en branco e negro da nosa Galiza nos anos 20, retratos de como fomos, das nosas costumes, da nosa roupa, das nosas paisaxes, dos traballos que realizábamos no mar, na terra, facendo encaixe, filloas, zocas de madeira, levando leite polas casas, lavando no río, ou incluso adiviñando o futuro cunha máquina na que un paxariño sacaba un papel no que podías ler cal ía ser a túa sorte o día de mañá.

Estas fotos pertencen a Ruth Matilda Anderson, unha marabillosa profesional americana que non só percorreu Galiza do 1924 ó 1926, aprendeu ademáis a nosa lingua e chorou ante a fermosura da nosa terra, chegando a dicir que Galiza tiña tantas fotografías para tomar que as veces non sabía como compoñelas.

R.M Anderson foi contratada por Archer Milton Huntington, fundador da Hispanic Society en New York, que admiraba Galiza e desexaba ensinala nas súas galerías. Huntington pensaba que coller un cruceiro galego e levalo para expoñelo, non era boa idea, xa que dese modo arrincaba o noso patrimonio, así que contratou a Anderson para fotografiar todo o que puidera nas súas viaxes, que apuntase os nosos ditos, refráns, que falase ca xente e explicase por escrito cada unha das anécdotas que lle acontecesen no camiño. Máis de cinco mil imaxes, facturas, esquemas, un diario, apuntamentos.... forman parte do minucioso traballo que Anderson enviou a Huntington para documentar as súas viaxes.
En fin, un percorrido precioso polo faro de Fisterra, as murallas de Lugo, o mosteiro de Sobrado, as rúas de Corcubión, as feiras de Viveiro, a igrexa de Betanzos, a cidade de Ourense, Vilagarcía, Pontevedra, os Canóns do Sil, A Corunha..

Non perdades a oportunidade de vela, se podedes. Unha aperta.

2009-10-12T20:35:00.003+02:00

Compañera
usted sabe
puede contar
conmigo
no hasta dos
o hasta diez
sino contar
conmigo

si alguna vez
advierte
que la miro a los ojos
y una veta de amor
reconoce en los míos
no alerte sus fusiles
ni piense qué delirio
a pesar de la veta
o tal vez porque existe
usted puede contar
conmigo

si otras veces
me encuentra
huraño sin motivo
no piense qué flojera
igual puede contar
conmigo

pero hagamos un trato
yo quisiera contar
con usted

es tan lindo
saber que usted existe
uno se siente vivo
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos
aunque sea hasta cinco
no ya para que acuda
presurosa en mi auxilio
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.

Mario Benedetti.

Para a miña naisiña que me ensinou case todo... entre moitas cousas a admirar a Benedetti.
Parabéns naisi por este día.

Sozinha

2009-10-07T20:33:00.005+02:00

Sozinha fixen unha viaxe nocturna.
Pechei os olhos cansa e botei a correr. Os meus pés batían forte no chan . A chuvia empapábame a cara, o pelo, a roupa. Corrín por unha estrada valeira no medio da escuridade, o único perceptíbel era ese cheiro ó chapapote recen mollado.
Ó final do camiño estabas ti, olhándome, cos pes secos e os teus olhos curiosos ben abertos. Pensando que facer, abrir a porta, que te mantén a cuberto, para deixarme entrar ou pechala tras de ti e saír ó meu encontro. Pasinho a pasinho pero deixasme sozinha.

PUNTOS DE SUTURA

2009-09-23T18:29:00.004+02:00

Hoxe corteime na man dereita. Foi un corte bastante profundo cun cristal en punta.
Metín a ferida debaixo da billa pero non paraba de sangrar así que tirei do rolo de papel de cociña e envolvín a man. Agarrei o meu bolso e saín a rúa.
Un taxi baleiro apareceu de fronte, pareino para pedirlle que me acercara ata o hospitaliño que hai a uns 300 m da miña casa. O taxista miroume de arriba a abaixo con cara de poucos amigos e con cara de noxo dixo que non me levaba a ningures, que así sangrando non me podía deixar subir, por si era unha "drojadita" ou algo semellante. Suxeriume que chamase a unha ambulancia.
Intentei razoar co tipo dicíndolle que o hospital estaba ó final da calle e que unha ambulancia ía tardar moito máis tempo que ir andando.
Busquei polo bolso o meu móbil, ca man esquerda claro, pero ca presa quedarame na casa, así que saín correndo. A calle estaba chea de xente, cheguei o xardín do camposanto e apurei aínda máis o paso.
Ó chegar ó hospital todo foi ben, eu que non soportaba as agullas e que sufría ó ver unha gota de sangue... mirei resignada como un médico, moi agradable por certo, facía punto de cruz na miña man coma se estivera a coser un botillo ou unha ristra de chourizos.
Así que agora toca a esperar.......... despertando da anestesia vense as cousas de outra maneira!!!

Sabios consellos

2009-09-10T16:03:00.005+02:00

Hoxe pola mañá cedo, un amigo deume un consello. Normalmente collo o consello, envólvoo con coidado e gárdoo nalgún lugar recóndito da miña cabeza con moito cariño e agradecemento para o que mo deu, pero escondido coma bomba de reloxería por se explota.
Hoxe collín o consello, metino no bolso ca miña cámara de fotos, as chaves e un chisme de gloss para os beizos de sabor a amorodo. Púxenme un vestido bonito e deixei no armario eses pantalóns floxos tan cómodos, ós que miña nai ten alerxia, cos que levo toda a semana. Peiteeime como se fose persoa de novo e non esa adicta a internet e a series patéticas na que me estou convertendo.

Saín da casa cos cascos do mp3 postos mentres cantaba en baixiño "Baba O´Riley" dos "Who".
A cidade estaba chea de coches así que seguín andando, despois cheguei a unha calle chea de xente e seguín adiante... ata que atopei este camiño pequeno.

Ó final do camiño estaba o mar, bravo e azul. Respirei forte e senteime nunha pena, non sei canto tempo pasou porque non levaba reloxo. Cando David Bowie rematou de cantar "life on mars" xa so se escoitaban as ondas batendo na beira.

Sigo botando de menos o zume de laranxa das mañás, despertar polas noites e sentir a túa presenza, coserche o mesmo botón catrocentas mil veces, que sempre cae do mesmo pantalón.... pero hoxe... son un pouco máis feliz.

Grazas a todos os que me estades aturando ultimamente, e grazas polos vosos ánimos e a vosa compaña.

O RAPOSO COIDANDO DO GALIÑEIRO

2009-07-31T11:42:00.001+02:00

amarelos os dedos, gris o pulmón!!!!

2009-07-22T09:00:00.001+02:00

Abandono os 20tantos para enfrentarme ós 30etantos.
Hoxe cumplo 30 tacazos!!! e vou con banda sonora incorporada.

El tiempo imparable plateará nuestras sienes
y hará de nuestros recuerdos cenizas y humo.
Tú y yo, ahora amándonos cada vez más lejos,
seremos engullidos por un oscuro futuro.

Seremos esa generación perdida
apuntalando las ruinas.

Dónde estarás.

Mientras esperas a que amanezca
conocerás a un hombre, te robará el misterio.
Te dará una casa y muchos hijos,
y romperá tu hechizo, cubriéndote de dinero.

Pero serás una mujer perdida
apuntalando las ruinas.

Dónde estarás.

Niños de azul marino y corbata
se despedirán de ti cada mañana.
Cultivando el cáncer que nos unió,
amarillos los dedos, gris el pulmón.

Dónde estarás.

Con el BMW directa a la gimnasia,
con Gin Tonic ahogando la menopausia,
hora en la peluquería para tapar esas canas,
echándome de menos artrosis en el alma.

Dónde estarás.

Tendrás largas tardes de aburrimiento,
de ginebra y largos cigarrillos bajos en nicotina.
Y mientras tu marido te jura
que no te engaña, por su vida,
soñarás conmigo huyendo de esa rutina.

Pero serás una mujer perdida
apuntalando las ruinas.

Dónde estarás.

Cualquier día nos cruzaremos por la calle
y tú dudarás si pasar de largo o saludarme.
- "¿Cómo estás, qué tal tus hijos?" - "Cada día más grandes".
- "¿Y qué tal tu marido?" - "Perdona, pero se me hace tarde".

- "Llámame cualquier día".
Hay que ver cómo es la vida.

Dónde estarás.

Niños de azul marino y corbata
se despedirán de ti cada mañana.
Cultivando el cáncer que nos unió,
amarillos los dedos, gris el pulmón.

Dónde estarás.

Con el BMW directa a la gimnasia,
con Gin Tonic ahogando la menopausia,
hora en la peluquería para tapar esas canas,
echándome de menos artrosis en el alma.

A tarta fixerona a miña irmá e a miña nai.

FELICIDADES GRECA

2009-07-11T21:51:00.003+02:00

Son poucos os bos amigos que están ó teu carón cando quedas sen choio, cando volves a vivir soa despois dun longo tempo, cando estás sen un can, cando estás nerviosa ou preocupada.
Unha delas é a Greca que está a beiriña da treintena e hoxe está de cumple.

Quérote porque eres imaxinativa, eres orixinal, eres un cyborg no Typing Maniac do facebook, porque cantas tan ben coma min e por unha morea de cousas máis.
FELICIDADES!!!!!!!

AHÍ VEN O BOI:

2009-06-10T13:17:00.004+02:00

Outro ano máis, temos unha cita obrigada en Allariz, para celebrar a Festa do Boi.
Con parada imprescindible no Zirall para beber o licor café, na orquesta das "bragas amarelas" para botar uns bailes, no Roi Xordo a tomar unhas copiñas e xa de madrugada, chamar a Paquirrín e a súa nai para que nos leven no taxi a descansar unhas horiñas para pola mañá ir a correr co boi, paparotar no xantar..... e xa no serán, disfrutar da festa da auga e berrar cas charangas nas portas das casas "en esta casa non pagan auga", para que a xente que está arriba tire caldeiros, usen mangueiras e artiluxios para regar a todos os que pasamos por debaixo.
Eu, como todos os anos, estarei alí disfrutando da fermosura de Allariz, vendo a vellos e novos amigos, escoitando berrar iso de "ahí ven o booooi"!!!!!!

A verdadeira historia....

2009-05-03T11:11:00.010+02:00

A SAIA DA CAROLINA

Fai moitos, moitos, moitos anos, nunha aldea de Galiza preto de Ourense, Don Ramón e Dona Adela tiveron unha fermosa filla. A pequena de ollos mouros e pelo enredado chamouse Carolina

O nacemento foi todo un acontecemento na vila. Para celebralo fixeron unha festa na que o viño, os chourizos, a carne e o pan de broa, parecían non rematarse nunca.

O irmán de Ramón, que vivía por alá por Escocia agasallou a Carolina cunha caixa de madeira chea de pinturas e carbón.

A nena foille collendo o gusto a iso de debuxar e canto máis medraba mellor o facía. Sentábase no alboio ou na bodega a facer retratos, inventaba paisaxes con ceos vermellos e leiras tinguidas de azul.

Unha tarde de chuvia, a familia recibiu unha carta na que se lles comunicaba a morte do irmá de Ramón, que de inmediato dispuxo a longa viaxe en barco, para facerse cargo do enterro e todos os asuntos que este significaba.

Crisanto, que así se chamaba o defunto, marchara de Galiza con trece anos, a traballar de pintor e carpinteiro a unha vila chamada Inverness, preto do lago Ness.

Carolina coñecía ben as mil e unha historias do monstro que o seu tío lle contaba. Agora, triste pola perda, ollaba a inmensidade do lago.

Camiñou pola súa beira ata chegar a un castelo.Quixo dar volta para axudar ós seus pais con todo o trafego do enterro do día seguinte pero non foi quen de afastar a vista da auga. Algo había alí que a tiña enfeitizada.

Coa mirada perdida ficou Carolina un tempo, sentada enriba dun enorme penedo.

Un remuíño no medio do lago sacouna de súpeto dos seus pensamentos. Un remuíño que medraba e medraba, cada vez máis. O vento tiráballe da negra melena e da saia como intentando achegala á auga.

Das profundidades saíron dous enormes ollos mouros, máis mouros incluso cos da Carolina. Alí estiveron un tempo, mirando o un para o outro.

Ninguén sabe o que lle dixo o monstro a Carolina, nin ela nunca o contou. A lenda di que el quedou namorado de ela e que ela rouboulle un bico.

Don Ramón que non atopaba á súa filla, comezou a chamala dende o camiño.

- Carolinaaaaa! Pequena, que fas aquí soa?

Carolina mirou de fronte pero alí xa non había nada, un destello, as nubes deixaban paso as primeiras raioliñas de sol.

- Estaba pintando. Dixo a rapaza mirando as ceras de cores que tiña agarradas nunha das mans.

Carolina non tiña lenzo e debuxou o monstro na tela da súa saia azul, é por iso que din que “a saia da Carolina ten un lagarto pintado”.

Cando fomos a Escocia, pasamos a noite en Inverness, despois de visitar o lago.

Alí descubrín o segredo mellor gardado da miña irmá Sabela. Pelo escuro, grandes ollos mouros e tamén ela lle roubou un bico o monstro do Lago Ness.

Carolina tivo unha filla que tivo un fillo que tivo outra filla que tamén tivo fillos... quen sabe se a cousa non ven de familia?

O LOCH NESS

2009-04-26T12:46:00.006+02:00

O Lago Ness.

Xa estou de volta, a realidade agardaba por min no aeroporto da coruña, con forma de cansancio acumulado, fartura de chocolate e revistas sensacionalistas e poucas ganas de volver a rutina do día a día.
Na miña viaxe coñecín o Lago Ness, a cidade subterranea de Edimburgo, o castelo de Stirling que foi tomado polos ingleses e recuperado por William Wallace.
Durmin nunha preciosa igrexa habilitada, na que os baños estaban nunha cripta.
Viaxamos polas estradas escocesas polo lado esquerdo, vendo as Highlands ou terras altas nevadas pola ventanilla.
Tomamos té, e almorzamos english breakfast, xa de volta en Londres.

Porto de Edimburgo.

De volta, na casa, e xa pensando outra vez na próxima escapada.

PECHADO POR VACANCES

2009-04-03T18:14:00.002+02:00

Mañá marcho a Londres, logo a Edimburgo, continuo a ruta por Inverness (preto do Lago Ness) e aquí deixamos o futuro, un pouco, en mans da aventura. Xa noto que me invaden esas ganas de coñecer mundo que aínda medran máis cando un chega ó aeroporto.
Ata a volta!!!!!

Gazania

2009-03-28T22:34:00.007+01:00

Parabéns mami, porque hoxe é o día do teu cumpleanos e porque segues sendo a mesma que na foto.

Tres en un

2009-03-20T00:50:00.004+01:00

Debería facer un post para cada cousa, pero debido ó meu deastroso carácter e á falta de tempo ahí van...tres en un.

1. THE KILLERS.
Mañá marcho a Barcelona a ver un concerto. Espero á volta compartir con todos vos historias e fotos increíbles.

2. LES LUTHIERS.
As entradas foron o agasallo de cumpleanos para o meu pai, que lle encantan. Onte fumos a velos, o espectáculo é como todos os deles, imprescindible e necesario para unha vida con sentido do humor. Amo a estos músicos, compositores e inventores de instrumentos dende que máis ou menos tiña seis anos. Con cada chiste sigo rindo como a primeira vez e iso que desta volta "Los premios Mastropiero" era unha función nova, os únicos dous números repetidos estiveron moi refrescados con contos e historias novas. Eu doulles as 5 estrelas.

3. OS ZARES.
Foi o noso Concerto do sábado 14 de marzo, o sábado pasado, en "Casa Ardá".
Paseino en grande recordando cancións dos Rolling, Elvis, Los Brincos, El Dúo Dinámico...
Un repertorio sesentero pero que facía bailar a todo aquel que entraba pola porta, a pesar da idade dos membros do grupo que se amosaron animados e como si tiveran quince anos.

Por certo xa que comencei falando do meu caracter desastroso, remato co mesmo tema, como quedei sin batería a foto sacouna a miña querida amiga Ana, asi que é roubada pero con permiso.

Asi que aquí tedes as miñas tres propostas do mes, espero que vos animedes en algunha ocasión a velos para deixarme as vosas opinións.

MALAS VERBAS

2009-03-17T16:49:00.005+01:00

Convídovos a todos a visitar o blogue "Malas Verbas" no que ímos publicar contos e historias mensualmente a cerca dun tema en concreto. Este mes toca "baile".
Podes subir a túa propia historia, votar polo resto, dixar comentarios e opinións...

VÉMONOS ALÍ!!!!!!!

A VILA

2009-03-08T23:56:00.006+01:00

Esta é a miña vila, vista dende a casa do Castro. O mellor sitio para desconectar do tenebroso mundo real. Así que, estades todos convidados.

PAI

2009-03-04T09:06:00.001+01:00

FELIZ CUMPLEANOS PAI!!!!!

A ROULOTTE DOS PARRULIÑOS

2009-03-01T18:42:00.004+01:00

Saíndo da miña vila, camiño de San Xoan, hai unha carretera que vai dar a unha praza na que fai moitos anos había unha discoteca bastante grande, ONDA.
Hoxe está pechada e xa ninguén pasa por alí. A praza é enorme e de aspecto tétrico, pola noite está escuro e o único que se ve é o que queda dos ferrenganchos do letreiro de neón da discoteca e dúas árbores cravadas no medio e medio.
Pero nunha esquina, vese unha luz amareliña e si te fixas.... alí está, a rulotte dos parruliños.
A roulotte é branca e nun lado con letras negras pon : BOCADILLOS Y HAMBURGUESAS. É a típica roulotte das festas.
Alí no medio da nada está Luis, facendo os mellores bocatas do mundo. A roulotte xa non ten rodas e leva ahí parada máis de dez anos, pero a el non lle afecta a crise.
Pola noite achégase a xente famélica e pide un bocata. Entonces Luís dí:
mira...de que o queres parruliño?
E faiche un bocata cheiño ata rebosar.
A roulotte dos parruliños é un sitio cutre pero alí podes disfrutar das mellores conversas.

MÁIS INDIOS QUE CABALOS

2009-02-15T20:07:00.003+01:00

Algúns de vos recordaredes este post que eu mesma escribín o 17 de outubro do 2008.
http://omonstruodasbolachas.blogspot.com/2008/10/fun-de-inaguration.html
Cando a empresa onde traballo estaba en pleno apoxeo e facía centros comerciais a esgallo... O Dolce Vita na Coruña, o Odeón en Ferrol, O Novo Milladoiro en Santiago...
Por mor da crise vin como se disolvían empresas proveedoras, embargadas moitas veces por Hacienda.
Por mor da crise vin tamén como nos deixaban moitos clientes, como baixaban as ordes de traballo e o peor... como se prescindiu de tantos e tantos empregados con familias, no nadal... amigos que fumos deixando atrás, eu polo menos, co corazón nun puño ao velos sair pola porta.

Por mor da crise chegou un momento que quedabamos máis en oficina que en obra, como dicía o noso xefe de obra antes de marchar tamén, "quedan máis indios que cabalos".

Por mor da crise, os bancos non adiantan os pagarés dos clientes nin dos proveedores, o sector da construcción está considerado sector de risco.

Así que o mércores tomouse a decisión .
A partir de este luns estou oficialmente e por primeira vez na empresa máis grande do mundo, esperarei a cola do INEM co meu novo comic de Liniers.

PARAUGAS DE SAPO

2009-02-02T17:24:00.006+01:00

Por fin bautizaron este ruxe ruxe que soplaba en Galiza. Chamarono Klaus.

Este temporal deixounos árbores caidas, tellados voadores, cortes de luz e moitas outras latosidades... pero no medio do monte, debaixo duns ramallos, atopei estes paraugas de sapo, como lles chama o meu avó, destemidos da tormenta e do vento.

LUCAS E VIRXINIA XA ESTÁN NA CASA

2009-01-27T09:00:00.000+01:00

Como vos contei fai uns días, pedín este libro por internet, mirade que rapidez... XA O TEÑO NA CASA!!!!

UN MEME CON PREMIO

2009-01-22T16:27:00.009+01:00

Esta tarde tiven unha grata sorpresa de http://areasfs.blogspot.com/2009/01/nerea-de-el-jardn-de.html, o blogue do meu recente amigo Carlos Sousa, DENDE AREAS CARA A PONTE.

A cousa é sinxela, o blogue mezclado-no agitado http://www.araquebelagua.com/2009/01/15/concurso-el-fuego/, propuxo unha especie de concurso.

O premio é o libro de Katherine Neville "El Fuego", firmado pola autora.

A data do sorteo é o comercial día dos namorados, o 14 de febreiro.

Os pasos a seguir son os seguintes:

1- Deixa un comentario na entrada orixinal do autor do sorteo. http://www.araquebelagua.com/2009/01/15/concurso-el-fuego/.

2- Publica este mesmo meme no teu blogue.

3- Escolle tres amigos blogueiros para que fagan o mesmo.

Os meus elexidos son:

- O bar de abaixo: Para agradecerlle á Greca por ese gran libro co que me agasallou por reis.

- Chiculate negro: Porque Gazania e o seu "marido armado de valor" son as miñas persoas preferidas de este mundo.

- Galega na varanda: Porque Ana foi unha das miñas primeiras amigas blogueiras e nunca lle din as grazas.

Sorte pra todos e todas.

HAPPY BIRTHDAY TO YOU!!!!!!!!!!!!!!!

2009-01-21T09:38:00.007+01:00

Tal día como hoxe, fai 25 anos, Tioxan despertábame na casa dos avós, almozaba conmigo e montábame no seu coche. Eu tiña catro anos e por aquel entonces estaba convencida de que Tioxan era mago, porque dicindo "abra cadabra pata de cabra", por teléfono, facía aparecer chocolatinas, nos caixóns do cuarto onde eu durmía, estando a moitísimos km de distancia.
Polo camiño contoume que a miña irmá Sabeliña, acababa de nacer e que tiñamos que mercarlle un chupete e un axóuxere para levarlle de agasallo.
Eu miraba cos ollos moi abertos polo cristal do coche, abraiada por todo o axetreo que había montado arredor de min esa mañá.
Entonces preguntei por que pasábamos tantas veces polo mesmo sitio, dando voltas sen parar.
O meu tío, cheo de razón dixo que eran cousas da maxia (xa no 84 era imposible aparcar preto do Modelo).
Cando chegamos, alí estaba a miña nai, metida na cama, no colo tiña dous ollos xigantes e un corpiño miudo.
Pasei toda a miña infancia guerreando ca bicha de ollos grandes e agora que marchou a Sheffield, polo seu "25th birthday" doume conta do moito que a boto de menos.

ABRAIADA E FELIZ

2009-01-16T12:00:00.000+01:00

Eu son "melancólica de serie" así que adoro os videos caseiros, as fotos de cando era nena, conservo a colección de contos de "Pepa e Misi" coa que aprendín a ler, os comics de Zipi Zape, algún que outro de Willy Fog e incluso o "Libro gordo de Petete" ou o de "Coli cuenta, cuenta tú" que era un libro que traía un paxariño de tela e ti metías o dedo no que era o paxariño azul e aparecía Coli no mar, no xardín, no circo... ensinándote a contar.

Outro que me encantaba era ""O Xigante máis alto do mundo" no que cada vez que anoitecía, no luscofusco, o sol, agochábase no peto do xigante máis alto do mundo, ata á mañá seguinte.

"Porque os animais não devem vestir" Foi o meu primeiro conto en portugés, tiña uns debuxos preciosos.

Conservo os meus diarios (o que máis gracia me fai é o de cando tiña seis anos e relataba o meu supermundo basado en spaguetti, fanta de laranxa e xelado de chiculate e mora)

Pero eu tiña un buraquiño dentro de min, unha pequena tristeza, por perder o meu libro preferido, un libro que recitaba de memoria cando aínda non sabía ler... "Cada vez que Lucas pasaba por delante del árbol de Virginia, ella le decía: Te voy a dar una paliza....Y SE LA DABA."

Agarrábame uns cabreos ca miña avoa tremendos, porque ela inventaba as historias mirando os debuxos e eu sabía que "Lucas y Virginia" non era así como ela o contaba.
Busqueino ata no faiado da casa dos meus avós pero nunca apareceu.

Pero... internet é grande. Por iso, a pesar de estar descatalogado, atopeino na librería Gehlbh en Deltona, FL U.S.A.
Cóstame 3.85€ máis os gastos de envío e outras caralladas, sobre 17€, pero merecerá a pena, só por volver a mirar con olliños de nena, como a pícara de Virxinia lle mete unha malleira a Lucas o aparvado.
Así que estou abraiada e feliz.
Esta é a portada, por agora tedes que conformarvos, non conseguín un archivo máis grande.

OITO DE CADA DEZ TRABALLADORES UTILIZAmos O FACEBOOK EN HORARIO LABORAL

2009-01-12T17:39:00.006+01:00

Moito mal fai a oficina, si señor.

COUSAS...

2009-01-09T09:10:00.002+01:00

Algún día imos ter que explicarlle a Bimba que non é unha persoa e que polo tanto non pode seguir comportándose como tal.
Súbese a cadeira que queda libre á hora do xantar e moi atenta olla o que acontece, o que facemos os demáis e pode botar así o tempo que considere necesario.
Moitas veces métese na cama, pero non se pon nos pés, non. Ela tápase toda, saca a cabeza para fóra e usa a alomofada para estar máis comoda como facemos todos. Cando estou eu durmindo métese ó meu carón mira pra min e ponse mirando para o mesmo lado, cando cambio de postura e dou a volta, bota unha ollada ó panorama e vírase ela tamén.
Pero imos ter que dicirllo xa, antes de que colla un bolso e un abrigo dos meus e marche tamén ela a traballar.... ou non...

ATOPEI A MONA NO ROSCÓN DE REIS

2009-01-07T13:11:00.007+01:00

Espero ter sorte este ano porque atopei a mona no roscón de reis, que non era unha mona, era unha vaca, pero é o mesmo... así que xa sabedes, este 2009 vai chegar cargadiño de boas noticias, e aínda que comenzo o ano cun regalo moi pouco apetecible (o día seis espertei con dor de gorxa e hoxe tragar é unha odisea) estou optimista, así que, xa sabedes... comenzade a encher a caixa de comentarios con boas novas.

Bikos a todos.

feliz ano!!!!!!

2008-12-31T18:44:00.005+01:00

Ó MEU EX XEFE "O SEÑOR ALMEHA", E A MOITOS OUTROS.... CON TODA A FORZA DOS MEUS PULMÓNS:

Ó RESTO, Á XENTE QUE QUERO... FELIZ ANO NOVO 2009!!!!!!

FUN, FUN, FUN...

2008-12-19T08:56:00.008+01:00

Re
Ana
Paula
Azucena
Oscar,Zaida
Marisol,Teresa
Carlos,Adela,Migui
Ame
Rubén,Iria.L,Carmen,Maru
A Greca,David,Libunca,Vegby,Oli
Rocio,Silvia,Petruskas,Alba,Sabela,Gazania
Ali
Marta,Antón,,Pepe,Rafa,Claris,Patética,Loilcasia
Pablo,Sandra.Q,Sandra.L, Jes,Corredoira,Vacorinho,Merce
A Doutora
Hasta la Coronilla,Galega na Varanda,Forragaitas,Asen a Raiola
Suso,Aquino,Bimba,Nalha,Senhor,Bertiña
A Cova do raposo

Madriña,Albixoi

Pementinhos

A TODOS OS AMIGOS BLOGUEIROS E NON BLOGUEIROS, FAMILIARES, DE PRETO E DE LONXE... MAÑÁ COMENZO AS VACACIÓNS!!!!! (DESPOIS DE DAR ENVEXA...) BO NADAL E PRÓSPERO ANINOVO. BICOS E APERTAS.

VINTXUCA.

DEZ ANOS DE TRABALLO

2008-12-18T18:28:00.003+01:00

Onte fun ó concerto de Silvia Penide, no Teatro Rosalía de Castro.
Grabouse un DVD para celebrar os dez anos de Silvia no mundo da música.
Como cada unha das veces que a escoitei cantar, quedei de novo con ganas de máis.
A noite da estrea do primeiro docu da miña prima, ó que Silvia puxo banda sonora, alucinei co seu directo, e dende aquela sigo alucinando, especialmente cando canta "grande gigante".
Bo plan para un mércores que pintaba igual que todos os mércores da semana, bueno e que os martes, e que os xoves... os venres non os meto no saco porque mellora a cousa e os luns son infernais só por ser luns, así que tampouco contan.

Proba de que unha imaxe vale máis que mil palabras...

2008-12-15T17:50:00.003+01:00

Sei que levo uns días de choromicas, queixandome das miñas penas, pero estas imaxes de onte, fixeron que o meu espiritu maléfico asomara de entre as tristezas, e botara unha gargallada grande coma un mundo.

¿Fun eu a única que estaba desexando que o periodista iraquí, atinara e lle dera un zambombazo en todo o cabezón a ese impresentable?......Penso que non.

BÁGOAS

2008-12-15T10:29:00.009+01:00

O venres díxonos o veterinario que tíñamos que volver a operar a Bimba canto antes, a ferida abríuselle por dentro e o intestino estaba saíndolle para fora polo buraquiño e que por iso tiña a barriga tan abultada. Tamén nos dixo que en 17 anos que levaba traballando como veterinario, esterilizando 20 gatas ó ano, esta era a segunda vez que lle pasaba unha cousa así, tivo que tocarnos a nos.

Así que, o sábado levámola de novo. A razón pola que se lle abriu a ferida foi por facer un esforzo despois de operala, por dar un salto grande ou intentar subirse a algún lado.

A solución que tomou foi non darlle nada para a dor, para mantela quieta, así que imaxinade a pobre como pasou o día. Berraba tanto que acabou por receitarnos apiretal, do que se lle da ós bebes, tíñamos que darlle de beber cunha xeringa, e estar ó seu lado porque se te poñías en outro sitio a moi rabuda intentaba erguerse para estar a túa beira.

Hoxe confirmáronme as vacacións dende o 20 de decembro ata reis, o sábado chega a miña irmá de Sheffield e Bimba mellora, así que polo meu caracter, debería estar tola de felicidade, sin embargo, teño unha inquietude que me percorre o corpo de pes a cabeza e que non me deixa estar tranquila, non sei, esperemos que acabe pasando porque de tanto morder as unllas vou quedar sin elas.

DE VOLTA Á REALIDADE

2008-12-09T17:13:00.010+01:00

A viaxe a Salamanca, foi curta pero intensa.

Atopei a dichosa ra da sorte, tomei o viño con xamón preto da praza maior, visitei a casa das cunchas e a Universidade.

Estamos de volta, na oficina, imaxinando xa a próxima escapada.

Non foi tan sinxelo eh?

2008-12-09T16:11:00.000+01:00

Esta é a fachada enteira.

DE VIAXEEEEEEE!!!!

2008-12-04T11:05:00.000+01:00

Concerto de Krakovia

2008-12-02T17:14:00.005+01:00

O venres 28 de novembro tocou Kracovia no "Playa Club".
Vacorinho levaba tempo convencéndome con tres bos argumentos.
O primeiro que me dixo foi que me ían gustar, xa que soaban tipo pop-rock ochenteiro, cousa que teño que recoñecer que me encanta.
O segundo argumento que empregou, foi que lle daban dúas entradas de balde, porque conseguira acreditación para a súa reportaxe.
E por último, puxo cara de mágoa e dixo que me levaba para que lle fixese as fotos do concerto.

Ainda así, o venres cheguei baldada a casa, despois de 10 horas de traballo, senteime un rato no sofá, fora chovía moitísimo, o que menos me apetecía era sair da casa, e máis tendo en conta que o concerto era as 12 da noite, pero hai que ter palabra e ademáis ía cear no mexicano que tiña tantas ganas de probar. Asi que, collín o abrigo e a bufanda de la e alá me fun.
Se ides ó mexicano tomade de postre un "cielito lindo", está de morte.
O concerto comenzou a unha da mañá e se queredes unha crítica musical, idevos a Malas Músicas, que para iso está, eu non lle vou facer a competencia.
So dicir que me encantou, escoitei algunhas cancións ó día seguinte e non teñen nada que ver, no concerto meteron moita máis caña, no disco soan moito máis melódicos e moito menos psicóticos.
Así que, se tedes a oportunidade de ir a velos, non a perdades é todo un espectáculo.

Tricia Takanawa, case morta pero contenta, dende o "Playa".

Hoxe operan a Bimbiña

2008-12-01T11:42:00.004+01:00

As dúas da tarde operan a miña pequena, xa sei que non pasa nada, así que non me vou a poñer dramática, pero a pobre está desesperada porque hoxe non lle dimos de almorzar, e non parou de miañar e de sentarse no sitio onde normalmente ten a comida. Da unha mágoaaaaaa!!!!!!!

FELICES 30 CUNHADO!!!!!!!!!

2008-12-01T11:00:00.001+01:00

PARABENS PARA TIIIII!!!

2008-11-30T12:13:00.003+01:00

Super Zaida está de cumple, así que esta semana vai a invitarme a un café.... en canto a nosa Marizó se recupere da súa operación dental, imos a celebralo cunha festa por todo o alto, o longo e o ancho da Coruña.
Esta vez seguro que hai ALUNIZAAAAAAAJEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!

A MEMORIA HISTÉRICA

2008-11-28T08:13:00.007+01:00

Hoxe mentras tomaba o café das oito menos cuarto da mañá, leín no xornal que Ferrol, cidade natal de Franco, retíralle os títulos de Alcalde Honorario, Fillo Predilecto e Medalla de Ouro cos que contaba.

A iniciativa foi debatida nun pleno municipal do Concello de Ferrol e contou cos votos do PSOE, IU e o BNG sin embargo os grupos do Partido Popular e Independientes por Ferrol abstiveronse da votación, porque non lles parece ben tratar temas do pasado, cando o importante son o presente e o futuro.

Parece mentira que no 2008 sigamos debatindo estes temas, que si quitamos unha estatua de aquí, ou cambiamos un nome dunha plaza alá.

Franco foi un dictador, privou de liberdades e impuxo o seu pensamento fascista. ¿Que é o que hai que debatir? A estas alturas xa non debería quedar ningún Hospital Juan Canalejo, ningunha Plaza Millán Astray e ningún título de ningún tipo a ese señor, unicamente o de Fillo de.. (de calquera cousa menos Predilecto).

BURN AFTER READING

2008-11-26T09:58:00.003+01:00

Onte fun a ver "Quemar después de leer" a última dos irmáns Coen (Joel e Ethan, o primeiro ten un nome horrendo), gustoume moitísimo, así que, recoméndovos que vaiades a vela, se non o fixéchedes xa.

Jonh Malkovich é Osborne Cox (Ozzie Cox), un axente da CIA que escribe as súas memorias.

Brad Pitt, que nunca foi santo da miña devoción, fai o papel máis divertido encarnando a un empregado dun ximnasio.

Completan a peli o resto dos protagonistas, cruzando as súas vidas cada dous por tres, moitas veces incluso sen sabelo.

A trama é destartalada, graciosa, enredada e as veces sen sentido, pero merece a pena vela.

MALAS MÚSICAS

2008-11-23T19:47:00.007+01:00

Xa temos camisetas de MM (Malas Músicas) aquí podedes velas pero enlace por se algún de vos quere facerse con elas é o seguinte http://malasmusicas.wordpress.com/tenda-malas-musicas/. As de home son verdes e as de moza negras, e como non, tedes talla para escoller.

E aquí tedes as chapiñas que son igual de bonitas e ademáis o diseño é de Vacorinho.
Cantan soas, non tes nin que acendelas nin que darlle ó play, iso si, o volume elíxeno elas.
Xa son internacionais, ata unha freaki de Sheffield (Inglaterra), fixo o seu pedido.
Animádevos a decorar os vosos chalecos, eu levoas no bolso.

VACORINHO

2008-11-19T16:56:00.006+01:00

Vacorinho está ultimamente aguantando as miñas neuras nesta época na que estou especialmente insoportable.
Así que, doulle as grazas neste post por non darme por un caso perdido e comprender as miñas tolemias.

A ENQUISA DA ROBALISA

2008-11-14T12:14:00.007+01:00

Como cada vez que fago un post montades unhas conversas paralelas impresionantes, nos comentarios, que me fan moita gracia por certo, non vos vou a quitar méritos, vou facer unha especie de experimento navideño a ver que sae.

Preferides:

- As uvas ¿na 1º ou na 6º?
- ¿Songoku ou Arale?
- ¿Marisco ou turrón?
- ¿Obama ou Ramoncín?
- ¿Reis ou Papanoel?
- ¿Alvedro ou Peinador?
- ¿Heineken ou viño pataqueiro?
- ¿Nesquik ou Colacao?
- ¿Solbes ou os nenos de San Ildefonso?
- ¿Hanuka ou o Ramadán?

E por último pero non por iso menos importante...
- ¿A misa do galo ou o reaggetón?

QUEDAN..........39 DÍAS

2008-11-11T13:05:00.004+01:00

En lugar da foto de Sabeliña comendo unha mazá debería poñer o ollo de "Gran Hermano" ou de "Big Brother" (pra non desentonar co idioma)... pero a conta atrás levámola, seguro, toda a familia.
Pois si, en 39 días, sen contar o de hoxe, volve, para pasar o nadal, a anana da familia e prometeu traernos chocolate dese tan rico que hai polas Inglaterras.
Así que..... aquí estamos, esperando e sen durmir moito porque, aproveito para informarvos, temos a Bimba de xaneira.

O tema da videoconferencia está ben, vexoa todos os domingos, antes veía Aída agora vexo a miña irmá que ademáis é moito máis graciosa, e Gregory, o compañeiro de piso, xa nin decirvos.... pero non é o mesmo, para empezar, só lle vexo o cabezón e en branco e negro, en realidade hai cores pero todas parecen verde escuro e continuando co tema, o sonido e a imaxe están desincronizados e parecemos tontos cando falamos.
Quen nos ía a dicir que no 2008 íamos estar así, cando Stanley Kubrick en "2001" amosábanos unha videoconferencia perfecta.

CAYENA EN RAMA

2008-11-07T16:31:00.006+01:00

Hoxe fun comer a casa dos meus avós cando saín de traballar, como fago todos os venres.
A comida transcurriu tranquila, o meu avó intentaba discutir conmigo como fai sempre e esta vez o tema era Obama.
Rematamos de xantar e de postre había unha fermosa cazola cheiña de castañas cocidas do máis apetecibles.
A primeira en probalas foi a miña avoa, cando levaba dúas ou tres dice: "están algo fuertes me habré pasado con la canela", ela seguiu ao seu, pero nada convencida volve co tema: "no, yo pienso que fue él anís, porque pican un poquito".
Ca mosca detrás da orella collín unha castaña, leveima a boca e comencei a suar.
Ca mesma, pedinlle á boa da muller que me ensinara os botes das cousas que botara, cal foi a miña cara cando vin as folerpiñas da foto..... "avoa, esto non é canela en rama".
Con esa voz de avoa que a caracteriza contéstame: "Mujeriña... ¿ cómo que no?.... mira el bote CA-NE-LA EN RAMA". Entonces foi cando case morro da risa. O bote era o mítico redondo no que veñen todas as especias, este de tapa verde. Pois ben, a pegatina poñía CAYENA EN RAMA e debaixo en letra pequeniña "chilli peppers".

A volta dos grandes.

2008-11-07T09:04:00.007+01:00

Do 18 ao 21 de marzo volven Les Luthiers a Coruña, o quinteto humorístico formado por Carlos López Puccio, Jorge Maronna, Marcos Mundstock, Carlos Núñez Cortés e Daniel Rabinovich.

Este é un espectáculo que non podemos perder, eu vinos dúas veces en directo, en "Todo por que rías" e en "Las obras de ayer, el refrito" e neste último a xente aplaudía xa antes de que acabaran de falar e de facer o chiste.

Recordo ver videos deles dende pequena. O meu pai incluso chegou a porlle sonido dos Les Luthiers, entre outras cousas, a un montaxe dunha boda familiar na que eu tería uns 8 ou 9 anos, quedou tan graciosa....

Aínda que os cinco son grandísimos, cada un a súa maneira, o meu preferido e Daniel Rabinovich, e como non, teño tamén pezas favoritas como "Las majas del bergantín", "El bolero perdónala", "La hora de la nostalgia" ou "San Ictícola de la mar".

Así que se queredes botar unhas risas, vide conmigo a velos, eu polo menos non penso faltar.

Aquí tedes o enlace:

http://www.laopinioncoruna.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2008110700_2_234996__A-CORUNA--METRO-Luthiers-presentara-ultimo-espectaculo-humor-Coliseum

EL PADRRE DE SABELA ME GUSTA

2008-11-01T13:41:00.006+01:00

Gregory é o comañeiro de piso da miña irmá en Shefield, é belga e o primeiro que aprendeu a decir en castelán foi "el padrrre de Pedrro está cocinando", agora xa di frases como "el padrre de Sabela me gusta" e a min tamén me gusta, sobre todo cando fai cousas como está....

MORTE A DELUXE PARA REXURDIR COMO DELUJO.

2008-10-30T13:44:00.011+01:00

De luxo vai a quedarnos o corpo cando o meu amigo Lord Voldemort (o que non debe ser nomeado) mate a Deluxe.
Cando o leín neste artigo unha tremenda alegría percorreu o meu corpo, pero durou pouco tempo porque a súa volta está anunciada e parece que vai a ser máis "cortate las venas" que nunca. Non lle chegou con cantar eso de "eu quero ser Caetano Beloso" agora dalle por dicir que vai a facer música tipo Tom Waits, Edith Piaf ou o mesmo Caetano. Os seus concertos van a ser do máis animados.
Ademáis quere recuperar temas de "los jovenes mueren antes de tiempo". Non vou a facer ningún comentario maligno a cerca de esto.
Este sábado fai o seu concerto fin de xira e vou a rachar a maldición que teño con este señor.
NON VOU A IR!!!!
Pinchade aquí:

http://www.lavozdegalicia.es/cultura/2008/10/29/0003_7267192.htm?idioma=galego

Pero como teño que portarme ben ca familia e pode que este señor chegue a ser algún día o meu cuñado, collín prestada a cantiga de "Love of lesbian" (por certo estou enganchada a este grupo) e troquei o nome de Fernando para ir practicando esta noiteboa para nadales futuros.

"Hoy es Navidad, qué felicidad,
vamos a cenar toda la familia y,
maldición, él ya llegó, con su cucharita y su obsesión.
Vamos, dale más, dale mucho más, lo puedes lograr,
destrozar mi acuario, por favor, déjalo ya.
¿Me escuchas, Xoel? Creo que no.
Que pares chalado, te aviso con antelación,
que alguien lo ate en la cama y le dé una inyección.
Cuidado con esa cuchara, Xoel.
Ahora reza a Juan De Dios
porque tú te acabas de buscar la ruina,
y ahora yo, empiezo a reaccionar,
mis brazos se mueven como aspas de un ventilador.
Porque te acabas de buscar la ruina
y me da igual que sea Navidad,
con hilo dental pienso hacerte la circuncisión.
Mira, Xoel, me caes muy mal, lo tenía que soltar,
tarde o temprano te ibas a enterar.
Pues que sea en Navidad, dale cuñado, nunca pararás,
qué curiosa enfermedad. Me has mirado mal,
me has mirado mal, deja ese jarrón,
vale un dineral,no, no, oh, oh, oh ...
Te acabas de buscar la ruina, y ahora yo empiezo a reaccionar,
mis brazos se mueven como aspas de un ventilador.
Y es que te acabas de buscar la ruina,
y me da igual que sea Navidad,
con hilo dental pienso hacerte la circuncisión.
Ya está aquí la Navidad y volverá aquel infierno.
Hoy te toca soportar al anormal, respira incienso
Zambomba aquí, zambomba allá, zambomba aquí,
zambomba allá, zambomba aquí, zambomba allá,
zambombo aquí, zam-bon voyage, voyage ..."

Adicada a miña Sabeliña, que por certo, hoxe está en Gales.

PELUDO

2008-10-27T19:14:00.003+01:00

Este é peludo e o pobre está perdido, o seu dono fixo un blog para atopalo, entrade no seu enlace pinchando aquí: http://todopormiperro.blogspot.com/

Como non ten cartos ofrece favores para quen o atope.

Facerche paella todos os domingos durante un ano.

Cuidar ao teu can.

Planchar a túa roupa....

"FUN DE INAGURATION"

2008-10-17T09:27:00.007+02:00

A miña empresa levaba moitos meses traballando no Centro Comercial "Dolce Vita" e onte por fin foi a inauguración, así que sobre as 7.30 da tarde pechamos a oficina e marchamos para o polígono de Grela.

Xa estaba medio anoitecendo e estaba todo iluminado, o circo que alí había montado era demasiado. Abaixo de todo estaba Paula Vázquez firmando autógrafos e montaron unha especie de pista discotequera con xogos de luces, fume de cores, láser e música a todo volumen.

A aglomeración de xente era tal, que houbo un momento no cal eu iba pola rampa mecánica con xente pegada a min por todas partes, ao chegar ao final da cinta a xente non daba avanzado e entre a inercia da xente que intentaba ir para adiante, os que viñan detrás, e os que xa estaban fora da cinta parados coma pasmarotes..... máis de un caeu ao chan.

Na planta do medio, había tamén bastante xente, todos maqueados como se foran a un bodorrio, miraban as tendas abertas como parvos.

O catering era no piso máis alto, diante das escaleiras mecánicas había un "Botones Sacarino" que so deixaba pasar a xente con invitación, e dicir, a aqueles que traballaron alí. Así que subimos. Unha señora quedaba abaixo preguntando a berros por que non a deixaban pasar, e aquí foi onde empezou a odisea.

Nada máis chegar un "Sacarino" cunha bandexa chea de copas ofrecíache auga, viño, refrescos ou cervexa, bebendo unha limonada foi cando os meus compañeiros e eu descubrimos tres clases de persoas.

1. Os vellos tiburón: Esta clase de señor, non paraba de moverse por todo o recinto detrás dos seus obxetivos, bandexas con aperitivos, alí donde veías unha bandexa veías detrás unha recua de tiburóns movendose como peixe na auga e sen perder de vista o xamón nin un instante.

2. Ave rapiña: Había unha especie de mesas repartidas por todo o piso superior, o obxetivo dos "Sacarinos" era facer chegar as bandexas as mesas, coma se de un videoxogo se tratase, todo era inutil, as ave rapiñas eran unha clase de señoras que abordaban a todo aquel que intentara poñerse entre elas e os barquillos de paté.

3. Os buitres carroñeros: Aqueles que fartos de intentar pillar cacho, sen éxito, arrepañaban o último cachiño de queixo que quedaba nunha mesa abandoada onde xa non había nin farangullas.

En todo este rebumbio atopeime ao meu profe de Historia do instituto que agora traballa para o Concello e botamos a única parrafada entretida da noite.

Mentras volvía para casa pensei que este circo non debería ser así. Pensei que os que realmente deberían asistir eran os obreiros que estiveron alí metidos 10 horas ao día, currando coma condenados. Seguramente disfrutarían máis do viño, da cervexa e dos pinchos de balde que os pijachos da oficina, e seguramente disfrutarían máis tamén vendo a Paula Vázquez.

Agora estou na oficina, hoxe era a apertura ao público, estou escoitando na radio como se queixa unha señora porque leva 45 minutos intentando sair do parking e non pode polo exceso de xente. E que son listos de carallo....¿A quén se lle ocorre ir hoxe?

E esta foi a miña versión, farta de ver tanta pomposidade e impotente ao ver como por fin de obra 10 dos nosos, con familias que manter moitos deles, van para a calle, deixo que comparedes, a versión da Voz de Galicia é moito máis bonita. Pinchade acolá: http://www.lavozdegalicia.com/coruna/2008/10/17/0003_7232953.htm

INXUSTIZAS

2008-10-16T16:17:00.004+02:00

Eu era unha das alumnas do Taller Cerámico da Pablo Picasso, iba as clases que impartía a miña madriña en esta escola, facíao ao sair de traballar o ano pasado, e a parte de ser unha actividade divertida, relaxante e preciosa, era unha materia en perigo de extinción.
¿Que se fai cos animais en este estado? claramente, intentar conservalos e defendelos con unllas e dentes, vese que na propia escola non se pensaba así.
Pinchade aquí e opinade vos mesmos/as.

A TIPARRA DO AUTOBÚS

2008-10-13T12:09:00.010+02:00

Case todas as mañás cando volvo a casa ao medíodía, cunha fame negra, atopo no autobús a unha especie, de estas que deben estar en perigo de extinción, que me saca das miñas casillas, eu chamoa "a tiparra do 11" (o 11 é o autobús), a miña desesperación e tal, que se vexo as dúas liñas que me deixan na casa, chegar a un tempo, collo o 4 aínda que veña detrás.

A tiparra do 11 é unha rapaza duns 30 aproximadamente, sube na miña parada e dedícase a poñerlle a cabeza como un bombo a un señor duns cincenta e pico, con pinta de pintor ou de poeta bohemio, que asinte todo o tempo e non dí nada.

A tiparra é capaz de pronunciar case 10 palabras por segundo e ao mesmo tempo facer uns xestos rarísimos ca boca amosando todos os dentes. Ten o pelo cuns rizos moi pequenos e o leva moi alborotado e se leva coleta no lle importa metercha na boca cada vez que o autobús pega un frenazo, por esa razón eu procuro situarme lonxe dela.

A semana pasada a tiparra explicáballe ao poeta bohemio como aos 6 anos decidira ler o diccionario de latín, con 8 anos os seus traballos de literatura eran de "A casa de Bernarda Alba", penso que en 3º e EXB non tiñamos nin literatura nin lerias, como moito teriamos lingua, pero non o sei, o tema é que tiparra presumía sen parar, entonces o poeta bohemio baixou do autobús e ela segueu co tema, falando en alto e contando ao resto dos que quedábamos alí o gracioso que era o nome de García Lorca, que ela non podía nin escoitalo porque escachaba ca risa.

Outra cousa que me crispa especialmente é que cando a tiparra fala, entérase todo o autobús, porque non ten ningún reparo en berrar aos catro ventos fale do tema que fale.

En fin, as veces é un alivio chegar... aínda que sexa para traballar.

E tamén......

2008-10-12T20:18:00.001+02:00

FELICIDADES GAZANIA!!!!

Rupi e Migui de cumple

2008-10-12T19:38:00.005+02:00

Os meus garrulos preferidos estiveron de cumple, Rupi o 10 e Miguel o 11. FELICIDADES!!!!!!

FELICES 29

2008-10-09T10:29:00.003+02:00

A miña amiga Iria, compañeira de estudios (ejem) e de Resi Universitaria en Ourense, que tempos aqueles, está de cumple.

Así que, felicidades morena, un bikaso!!!

A PONTE

2008-10-05T20:35:00.008+02:00

O venres currei 12 horas, dende as 8 da mañá ata as 14.30 e de 16.00 a 21.30.

Agotada pero contenta de poder dar por rematado o meu traballiño e de deixalo todo listo ata o mércores, marchei para casa e caín rendida na cama, pero cun medio sorriso pensando nos meus 4 días de relax.

Así foi, o sábado erguínme sobre as 12 da mañá, fixen a bolsa e marchei a vilanchear un pouquichiño. Pasei un finde tranquilo: ler, comer a todas horas, durmir, o sábado incluso fun ao cine a ver a de Wody Allen.

Por suposto, entre as cousas boas que tivo a ponte do Rosario (festivo na Coruña) está a tarta de mazá da miña nai, agora mesmiño fago as presentacións........... aquí a tedes!!

O PROMETIDO É DÉBEDA (Para X-sús)

2008-09-28T00:28:00.006+02:00

Aquí tes algunhas das fotos de Tenerife, as dos días que estiveche con nos, non as colguei todas porque eran un montón, pica na imaxe e xa as podes descargar directamente. Biquiños.

FELIZ CUMPLE MARISOL

2008-09-26T10:04:00.006+02:00

Marisol é a da esquerda, e hoxe, como dí sempre ela " o día que morreu Paquirri", é o seu cumple, así que, esta noite para celebralo vai a invitarnos a cear.

Así que espero bailar ao ritmo de Loquillo, Alaska, Miguel e Bimba Bosé, SuperMario, e como non... Rafaellaaaaaaaaaaaaaaaa.........

PARABENS PARA JES!!!

2008-09-25T12:37:00.007+02:00

O "bicho-voador" está hoxe de cumple, así que aproveito para desearlle un bo día e felices 30, recordarlle que xa non está nos vinte e pico senon nos trinta e tantos...... O finde como prometín, colgarei as fotos de Tenerife.

SABELIÑA

2008-09-21T21:39:00.009+02:00

"As rumberas" queda sen o seu 50%.
Sabela marcha a Sheffield a vivir, un curso enteiro
a dar clases de "spanish".
como a vou a botar tanto de menos, xa estou planeando facer as maletas e irme a vela unha, dúas, tres ou as veces que faga falta.
Así que, aquí me tedes, cun pe aquí e outro en Inglaterra.
¿Aprenderei por fin a chapurrear o inglés ou seguirei "chapuceando"?
E Sabe..... ¿Atopará por fin a un inglés que lle cante cousas románticas como "yu are here it´s nothing a feel my heart will go on ooooooooooooooooon"?
Para os que non sepades "chapucear", ese era o concepto, por certo, a cantiga gaña moito ca música de Titanic (facía xogo coa foto).
¿Coñecerá novos grupos que a fagan olvidar esa obsesión por Mr X, ou seguirá namorada de aquel que non debe ser nomeado?

A miña curman a mais pequena

2008-09-21T20:52:00.007+02:00

Esta é a miña curmanciña, a primeira comenzando pola esquerda, é a mais pequerrechiña de toda a familia, alomenos ata que Olaia decida que este lugar o ocupe o seguinte na tribu (ainda que non quero imaxinar un bebé con cámara de fotos de skanandfank)
Martita é Martita.
Martita chegou a ser o nome de todas as quinceaneiras da súa idade da Coruña. Cando veías a un grupo de lonxe, todas vestidas de Martitas, dicías "aí veñen as Martitas".
Martita vai a "lacompa" aínda que nunha das súas rebeldías quixo marchar a pública, coma o resto das súas curmáns, pero ela é distinta, é ideal.

O CARRIL BUS

2008-09-16T13:01:00.009+02:00

Por fin temos carril bus en Coruña, un carril exclusivo para autobuses e taxis.

Esto levantou unha grande polémica para todos aqueles que non usan habitualmente o transporte público.

Sinceramente, eu pasei tres anos, mentres traballaba en Matogrande, levando o coche a diario, pero alí dando unha volta ou dez, atopaba sitio para aparcar e non había zoa azul, polo tanto, podía deixar o coche as 8 horas que botaba no traballo, sen que me puxeran catro multas ao día.

Cambio de curro e aparece o problema, non é o mesmo aparcar en Matogrande que en Juan Florez, onde non podo deixar o coche en zoa azul todo o día.

Decido ir en autobús urbano e vexo que entre aparcar aquí e alí ata gaño tempo, poñen o carril bus, o cal é un invento comodísimo e a xente empeza a queixarse. Os pais do colexio de Atocha que deixaban os coches en triple fila na calle S.Juan, xa non poden facer esa maniobra, non poden deixar os coches alí empantanados porque hai un carril habilitado para o bus, cheo de persoas que van a traballar pola mañá, ou que teñen que desplazarse por motivos persoais, ou incluso xente maior que, como a miña avoiña, non pode camiñar moito tempo.

Pero esas cousas parecen dar igual ante a necesidade imperiosa de deixar o coche en triple fila, non para deixar a un neno cinco minutos, senon para ir a ver unha función de fin de curso, como xa nos pasou unha vez a un compañeiro e a min, nunha ocasión que aparcamos diante do Liceo.

O TEMA É DISCUTIR....

2008-09-15T10:23:00.003+02:00

Dende que coñecín, xa fai algúns anos, a Vacorinho levamos discutindo do tema da música. A variedade de estilos, non de grupos, é algo sano. Todos podemos escoitar un CD de "Marlango", de "Ocean Color Scene", de "Muse" ou de "Pink Floyd" de cando en vez.
Eu por exemplo toleo con "The Cure", pero teño que recoñecer, que se escoitara ese tipo de música as 24 horas do día dos 365 que ten o ano, sen poder poñer unha soa canción de esas que fai que te quites a coleta e te desmelenes, que tires os zapatos por ahí e te poñas a dar saltos pola casa mentras cantas a voz en grito "I feel good..." o "devolvé la bolsa", estaría totalmente deprimida. Así que sempre chamei a súa música "autodepresiva", ata que ao final, o tempo e este artigo que atopou Vacorinho, déronme a razón.
Opinade vos mesmos.

Los amantes de la música 'indie' podrían tener baja autoestima

Los aficionados a la música clásica y el jazz son creativos; los amantes del pop trabajadores y, a pesar de los esterotipos, los fans del heavy metal tienen un carácter suave.
"Los investigadores han mostrado desde hace décadas que los aficionados al rock y al rap son rebeldes, y que los fans de la opera son prósperos y bien educados".
Creativos, tímidos, huraños...
El estudio concluye que aquéllos que se decantan por el jazz y la música clásica son creativos y tienen una alta autoestima, aunque los primeros son extrovertidos y los segundos tímidos. Los aficionados al country tienden a trabajar duro y a la timidez, mientras que los fans del rap son extrovertidos y los amantes de la música independiente carecen de autoestima y son huraños. Aquéllos a los que les gusta el soul pueden animarse: el estudio afirma que son creativos, extrovertidos, dulces y contentos consigo mismos y que, además, tienen la autoestima alta.

Para os que non o creades, podedes seguir este enlace.

http://www.cadenaser.com/cultura/articulo/amantes-musica-indie-podrian-tener/csrcsrpor/20080905csrcsrcul_3/Tes

A HORA DO CAFÉ

2008-09-12T09:01:00.004+02:00

Por fin é venres, son as 10 da mañá, xa levo dúas horiñas na oficina, dende as oito. Acabo de sair a por un café, teño ainda todo o día por diante, as dúas irei a comer, volverei as catro para traballar toda a tarde, agardando que cheguen as oito como auga de maio. Parece que cun café ben quentiño vense as cousas de outra maneira, sobre todo en setembro que tan cedo xa empeza a facer fresco.

E así estaba eu, tranquilamente disfrutando do meu café, incluso non había moito movemento na oficina, nin moitas chamadas, así que, a punto estaba de publicar este mini post, cando chegou correndo un dos meus jefes, explicando que un dos nosos traballadores acababa de ter un accidente laboral. Rematouse a tranquilidade, xa que tiven que levar ao pobre home a Mutúa cunha man feita un cristo por clavarse un ferro mentres encofraba.

¿En que estado tes que chegar a unha Mutúa para que te atendan a primeira?. Ademáis eu iba con él, podíame quedar ca rapaza explicándolle o parte, pero non ter ao pobre home alí fora cunha dor espantosa, aguantando a unha tipa de cara larga facendo as mesmas preguntas que viñan no papel a unha velocidade de caracol.

A PERRIANA

2008-09-08T18:11:00.012+02:00

Esta noticia non saiu na Voz de Galicia, como a da serpe, é extraida directamente de Radio-patio.

Radio-patio é unha emisora eumesa a cal so teñen acceso os máis privilexiados. A reporteira máis coñecida é unha señora con graves problemas psicolóxicos, a cal chamarei "A PERRIANA" (para os que non sexades de Pontedeume, aquí perriana significa neno ou nena, que bota todo o día tirado pola rúa, sen que os pais lle presten atención e relacionandose unicamente con outros nenos na súa mesma situación)
Neste caso trátase dunha señora neurótica, que pasa o día na rúa ou colgada do teléfono, sen facer máis nada que falar da vida da xente, poñendo especial interés nas desgrazas alleas.

Para poñervos en situación direivos que o seu fillo máis vello, xa fai anos, nunha ocasión, na que nevou, cousa bastante rara por estes lares, colleu unha mesa do instituto ao que íbamos e tirouse pola fiestra pensando que podía facer un trineo, outra cousa que lle encantaba era pegarse con todo o mundo cada vez que tiña a ocasión. A filla tiña no facebook unha foto súa en roupa interior de coiro. Son unha familia un tanto peculiar, pasan o día berrando e insultandose entre eles, sobre todo a "Perriana". Encantaríame poder dicir que é unha especie en perigo de extinción e que quedan poucos exemplares de ese tipo, pero por desgraza esta muller ten unha especie de pandilla cas que sae todos os días a facer "vilanchismo" e a que máis e a que menos....

Pois ben, a cousa comenzou cando "Perriana" apareceu de súpeto, rápida como un virus, na casa dos pais de Vacorinho, toda disposta e con esa lingua de serpe velenosa para felicitalos porque ían ser avós. Aquí cabían dúas posibilidades pero rapidamente descartou as opcións de procreación da Greca e o embarazo caeu directamente sobre min.

A "Perriana" aeguraba ter información de primeira man, chegada duns amigos dos meus pais, pero estaba algo desconcertada, porque segundo asegurou, parecíalle raro que a nai de Vacorinho, ante tal noticia, non se acercara ata a súa casa a contarllo. Estes pensamentos demostran o cerebro de mosquito que ten algunha xente.
Así que xa lle temos nome, chamarase Manolito. O nome púxollo a súa futura madriña e tía en cuestión, a Greca, o sábado pola noite, celebrando o acontecemento do que eu non tiña nin a máis remota idea, menos mal que teño a "Perriana" para darme as boas novas. O caso é que Manolito é tan intelixente que aínda que so estou de catro meses, xa sabe leer, escribir e incluso fai ecuacións de primeiro e segundo grao. O próximo, bautizareino como boa cristiana que son e a súa madriña será Sabeliña, a miña irmá, o neno chamarase Joel, en honor ao meu cantante favorito e intentarei por todos os medios metelo na escola de "Peleteiro" (en Santiago) seguindo o exemplo de "Perriana" cos seus fillos.

NOTICIAS

2008-09-01T10:35:00.010+02:00

Onte, Domingo día 31 de agosto do 2008, aparece na Voz de Galicia a seguinte noticia.

Una vecina eumesa
se encuentra por
sorpresa con una
serpiente en el
balcón de su casa
La Voz
FERROL 1 La Policía Local de
Pontedeume acudió ayer a
una vivienda de la avenida
de A Coruña para recoger
una serpiente que apareció
por sorpresa en el balcón
de una vecina. El suceso
ocurrió a media tarde, cuando
la vecina se encontró con
especimen, de aspecto tropical,
a punto de colarse en su
vivienda.
Fue el marido de esta quien
se armó de valor y cogió la
culebra para meterla en un
caldero. Solo entonces llamó
a los agentes municipales para
que se hicieran cargo.
Los policías trasladaron
al animal a sus dependencias,
en donde la introdujeron
en una caja de madera
y la taparon, a la espera de
que los servicios del centro
de recogida de animales fuese
a buscarla.
No trascendió aún la especie
a la que pertenecía la culebra,
aunque todo apuntaba
a que se trataba de la mascota
de un vecino del piso superior
a donde apareció el animal,
quien ayer no se encontraba
en su casa.

Tras recuperarme do ataque de risa, cóntovos como foi en realidade.

O sábado pola mañá, erguímonos sobre as 10, chamei a miña nai que estaba no Castro para baixar con ela ata a vila e facer de vilanchas un rato mercando algunhas cousas no feirón.

Así foi, baixaron do Castro os dous, meu pai e a miña nai, estábamos no piso cando o meu pai (ese marido armado de valor) atopou a bicha na terraza, non no balcón.

Tirándolle de un pé, non digo que non sexa valente, que si que o é, colleu unha servilleta de papel e agarrou a bicha, meteuna nun bote de cristal tamaño XXL, como o bote non tiña tapa púxolle para tapalo unha baldosa. Non hai tal caldeiro, e menos "caldero", entrou no piso e chamounos. Saimos espantadas a ver aquela serpe vermella, con arandelas negras e brancas, vamos que non era unha culebra típica de Galicia.

Marchamos para o feirón e alí estivo a boa da serpe metida no bote, despois comimos con paciencia, fixemos sobremesa e cando, pola tarde, despois de pasar o día enteiro timbrandolle aos veciños porque seguramente era deles, decidimos que non ibamos a durmir unha noite máis ca bicha na terraza, a miña nai chamou aos municipais, que viñeron e a levaron nunha bolsa de basura e non nunha caixa de madeira.
Eu subin un par de veces para falar cos veciños, xa que a noite anterior xa estaba a serpe na miña terraza. Eu non a vin e durmín ca fiestra entreaberta, pero non estaban na casa, sorte que tiveron porque o cristo que iba a montarlles, eso si que iba a salir na prensa e non a puñetera da cobra.

Así era a bicha........

Asi que xa vedes, teño un pai "armado de valor", unha nai "señora eumesa" e uns veciños inconscientes.
Paréceme preocupante o frikismo de ter bichas así na casa, os veciños dos pais de Vacorinho teñen unha pitón, e se teñen os papeles é totalmente legal tela. Non me parece nada normal ter na casa un animal así, e menos se non te fas cargo, como é o caso.

CASIMIRO

2008-08-28T09:48:00.008+02:00

Este post vai adicado na súa totalidade ao meu amigo "O Ame que lame", que depois de tantísimos meses de sufrimento dos seus seres queridos cada vez que lle mirábamos a cabeza, decidiu cortar o pelo. Máis de unha hora levoulle ao peluquero "SOLO CORTAR", comentaba onte todo orgulloso na cea.
Teño que reconocer, que para que ti quedes calvo.... pasarán anos e máis anos ata que se te vexa o cartón.
Aquí tes a Casimiro.
¿Como pode ser que non recordes ao bicho que nos mandaba todas as noites para a cama?? A ver se así refrescamos a túa memoria, que polo que vexo, moito espacio, moito pelo pero.... A cantiga era de Siniestro Total. Eu de pequena incluso tiven o boneco, ao que lle metías a man por dentro para movelo.

Fuera calcetines me pongo el pijama recojo la ropa preparo la cama

las hadas y duendes se lavan los dientes con mucha pastita y agua corriente

pequeños infantes chavales pequeños se apagan las luces se encienden los sueños

UH-AH UH-UH-AH

UH-AH UH-UH-AH.

O NOVO TRABALLO

2008-08-25T15:53:00.010+02:00

Troquei de traballo, é por iso que vos teño tan abandonados, perdín de vista a "Mr Borneiro", o cal é de agradecer, estar sin verlle o careto e os rizos a diario é como estar no ceo.

E por fin pagoume, tarde mal e a rastras, con un mes de retraso, bueno case, con 20 días de retraso, pola súa culpa retrasei o aluguer, xa que os cartos que tiña a maiores empregueinos para o resto das miñas facturas mensuais, así que xa vedes a seriedade do Mr.

Agora doume conta do significado das súas frases máis míticas e recurentes, cando me dicía "hemos quedado como el culo........, soy muy perfeccionista........, aqui las cosas se hacen por las buenas o por las malas y si por las buenas no puede ser...... esta última ven que nin pintada, se polas boas non vai, terei que chamar o sindicato, pero non me vou a quedar sen cobrar un mes de traballo e as vacacións sen disfrutar.

Paréceme increíble, pero así foi, os máis inocentes pensaredes que foi un erro ao facer a transferencia, os que o coñecemos parécenos, canto menos raro que o resto das compañeiras tivesen puntualmente a súa nómina o día 31 de xullo, e que a persoa que lle di que se vai non vexa nin un peso.

A despedida foi de película: Díxome exactamente: "espero que tengas suerte y que continues siempre con esa actitud tan colaboradora con los demás, que es algo muy positivo que tú tienes" , esto debeu costarlle un par de horas pensalo, porque o de dicir algo bo dunha persoa, non é doado para el.

En fin, Mr Borneiro é auga pasada para min, agora a disfrutar do novo curro, aínda que terei menos tempo para o blog, xa que traballo dúas horas máis ao día e xa non teño xornada de verán.

O peor e o de estar sen os meus compañeiros, Oscar María, Zaida María e María Soledad, as tres mellores Marías do mundo mundial.

O NOVO XOGUETE

2008-08-20T12:21:00.000+02:00

Para os que estivéchedes no cumple, este foi o super regalo que nos fixeron os garrulos e que ese día non poidemos estrear porque facía mal tempo... pero para que vexades que lle estamos sacando rendimento, ahí vos vai unha fotuca.

MOLA EEHHH???

FELICIDADES VACORINHO

2008-08-16T12:31:00.005+02:00

Onte foi o cumple de Vacorinho. Sinto moito non poder felicitarte a tempo, pero xa sabes que ultimamente non teño tempo para nada. FELICES 32 PEQUERRECHO!!!

Vacacións

2008-08-16T12:01:00.009+02:00

Sinto moito ter o blog tan abandoado ultimamente, pero a miña vida está dando un xiro de 180 graos, xa vos irei contando pouco a pouco.
Para empezar comenzo falándovos das vacacións.
O luns, día 4 comencei as miñas vacacións, marchei tres días a Pombriego, de relax, a ver cousas bonitas, a comer cousas ricas do bierzo e a durmir a siesta antes de baixar ao rio a bañarnos.
Facía moito calor, en Vilafranca estivemos a 44º, asi que o de ver cousas facíamolo pola mañá, "con la fresca" como din alí, o de durmir a siesta, era porque ao mediodía era imposible estar fora, ademáis despois das comidas tan ricas que nos facía "La Pili" había que descansar.

Así que aqui vos deixo unhas fotos das médulas romanas para que vexades que ben o pasamos.

Cando volvimos, marchamos a O Porto (Portugal), outros tres días, con "las rumberas", onde comimos bacalao de todas as formas posibles, tomamos moitas canecas de cervexa e caipirinhas.
As fotos de O Porto xa as colgarei cando Oli volva de París porque as fixemos ca súa cámara.

E así rematou a miña semana fantástica de vacacións, QUE POUCO DURAN AS COUSAS BOAS!!!

As vacacións de Bimba e Vintxuca

2008-08-02T12:19:00.000+02:00

Hoxe é o primeiro día de vacas de Vintxuca e Bimba, erguémonos as tantísimas porque onte comenzaron as festas de Mª Pita na Coruña, porque é o noso primeiro día de vacacións e porque estamos soiñas en casa e imos facer o que nos de a real gana.
Vivan os spaguetty!!
Vivan as latas de trucha!!!

Gato Blanco, Gato Negro

2008-08-01T08:43:00.009+02:00

¿Recordades a peli "Gato Blanco, Gato Negro" de Emir Kusturica?. É unha prolongación de "Tiempo de gitanos".

Tres xeracións de dúas familias reúnense para celebrar unha boda, na que os que van contraer matrimonio, non están de acordo.

Para aqueles que non a vírades, hai unha escea na cal, un dos persoaxes escapa nunha furgalla chea de trastos ata arriba, mentras se lle van quedando cousas polo camiño, o volante, unha roda...

Así levaban o coche "las rumberas" o pasado sábado, cando nos fumos ao "Requetequián". A matrícula pegada con cinta adhesiva, un faro de diante fundido, a parte de atrás chea de colchóns e por suposto a banda sonora de Emir Kusturica.

Nos íbamos no coche de Vacorinho e levábamos a "las rumberas" detrás, pasamos a viaxe debatindo cal era Gato Negro e cal era Gato Branco"... non fumos capaces de sacar unha conclusión.
Onte "las rumberas" marcharon a Ourense para completar a Xira de "aquel que non debe ser nomeado" e despois marchaban para Paredes de Coura ao festival, eu non as vin marchar, pero os que as viron, dixeron que o percal era o mesmo.

PASAPORTE GATUNO

2008-07-31T10:46:00.007+02:00

Bimbotxa xa ten Pasaporte Gatuno!!! Fixéronllo no veterinario cando lle puxeron a súa primeira vacina.

Aquí a tedes, disfrutando do tema....

Regalos

2008-07-31T09:54:00.008+02:00

Estes son algúns dos regaliños que me fixeron polos meus 29.

Este ovo dín que se o regas unha vez por semana, nacerá unha plantiña, mantereivos informados.....pero se logro que medre, chamareille "Marisol" e faralle compañía a Genoveva e a Genoveva Junior (son as que teño agora na casa e son nai e filla), tamén estaba Pilarica pero a pobre non durou moito tempo...

Este é outro dos agasallos que recibín, según Ameneiro son "moi Patachín", para os que non o coñezades, o Patachín e un bareto que teño o lado da casa, que ten moda propia, a xente Patachín leva flequillo recto, Converse All Star, pantalóns pitillo, e pasminas ou palestinas de todas as cores... entre outras moitas outras cousas, para moitos o Patachín é como un segundo fogar, unha prolongación das súas casas....

felicidades yago

2008-07-29T14:21:00.007+02:00

Están empezando a acumularseme os cumples este mes....DEIXADE DE MEDRAR!!!... e logo ven o de Ame.

Feliz cumple Yago.

Fago como fixen con Antón, dedícoche unha foto e unha cantiga. A foto xa ten un tempo, saimos guapos aínda que algo desenfocados.... e a cantiga, aínda que repito, porque xa a puxen nunha ocasión en este blog, é a que máis me recorda a ti.

"Grândola, vila morena Terra da fraternidade, O povo é quem mais ordena Dentro de ti, ó cidade.Dentro de ti, ó cidade O povo é quem mais ordena, Terra da fraternidadeGrândola, vila morena. Em cada esquina um amigo Em cada rosto igualdade, Grândola, vila morenaTerra da fraternidade.Terra da fraternidade Grândola, vila morena Em cada rosto igualdadeO povo é quem mais ordena. À sombra duma azinheira Que já não sabia a idade Jurei ter por companheira Grândola a tua vontade.Grândola a tua vontade Jurei ter por companheira, À sombra duma azinheira Que já não sabia a idade".

Felicidades Antón

2008-07-29T09:52:00.004+02:00

Hoxe é o cumple do meu amigo Antón, Felicidades!!!! Mira que guapos e dentudos saimos, e que novos eramos, xa vai para dous anos da foto.

Como non, vouche facer un regalo, dedícoche esta canción porque "Is there a time for first communion" e porque eres máis raro cun can verde.

"Dici che il fiume Trova la via al mare

E come il fiume Giungerai a me

Oltre i confini E le terre assetate

Dici che come fiume Come fiume...

L'amore giunger L'amore...

E non so più pregare

E nell'amore non so più sperare

E quell'amore non so più aspettare"

Cumpreanos no Castro 25/07/2008

2008-07-28T10:37:00.020+02:00

Co berro Sabelino de "Non estamos todos, falta Miguel Angel" comenzaba o cumpreanos de Vintxuca e Vacorinho.
O tempo non acompañou e non poidemos estrear a rede e a pelota de bolei para a piscina, pero iso queda para a próxima festa que fagamos.

Aquí tedes os mellores momentos.

Bimba, condenada!!!! Como te pos cos teus pezós!!!!!!!!!

O menú:

Patacas e aceitunas

Empanada

Lacón asado que trouxeron Antón e Carol de "Cambridge"

Embutidos e pan

Cervexaaaa, moita cervexa e barra libre!!!!

Bola de Nata e Licor de Oruxo que trouxeron Ali, Cris e Laura.

Estes dous levan o premio da mellor parella do 2008, grazas a David logramos prender a Queimada e María sempre mola.

Despois da foto dos grecos continuamos cas mellores fotos parexiles.

Aqui temos a Antón (o meu afillado) e Carol

Os da dereita son Zaida e Antón

Jorge e Maruchi juapos coma soles.

E Dolo e Oscar que por fin chegaron a cea...

A QUEIMADA

"Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.

Demos, trasnos e dianhos, espritos das nevoadas veigas.

Corvos, pintigas e meigas, feitizos das mencinheiras.

Pobres canhotas furadas, fogar dos vermes e alimanhas.

Lume das Santas Companhas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.

Oubeo do can, pregon da morte, foucinho do satiro e pe do coello.

Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello.

Averno de Satan e Belcebu, lume dos cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernales cus, muxido da mar embravescida.

Barriga inutil da muller solteira, falar dos gatos que andan a xaneira, guedella porra da cabra mal parida. Con este fol levantarei as chamas deste lume que asemella ao do inferno, e fuxiran as bruxas acabalo das sas escobas, indose bañar na praia das areas gordas.

¡Oide, oide! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no agoardente, quedando asi purificadas.

E cando este brebaxe baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa ialma e de todo embruxamento.

Forzas do ar, terra, mar e lume, a vos fago esta chamada: si e verdade que tendes mais poder que a humana xente, eiqui e agora, facede cos espritos dos amigos que estan fora, participen con nos desta queimada".

Grazas a Carmen, Zai, Roci, Martita, Maru e Jorge, David e Mene por axudar, e o resto por vir e por todos os agasallos sorprendentes.

Aquí tedes o enlace para descargar as fotos os que as querades.

http://picasaweb.google.com/vacorinho/OCastroEReketequiN

Rematamos ca cervexa pero quedou xinebra, güisky e ron que aproveitaremos para outra merenda.

Ata a próxima!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

XOGANDO AS BONECAS

2008-07-24T08:30:00.002+02:00

Aínda recordo cando xogaba cas bonecas, a miña sempre se parecía a Kelly a de Sta Barbara ou a Romy Schneider cando facía de Sisi Emperatriz. Despois tiven a época moderna e quería parecerme a Olivia Newton John cando rizaba o pelo e se despendolaba toda cantando "you´re the one that I want" con John Travolta.
As miñas bonecas sempre eran moi independientes, tiñan 16 anos, estaban casadas e con fillos, tiñan casa propia, non pagaban aluguer, nin tampouco unha hipoteca e nunca estaban sen coche, antes de descubrir o descapotable da Barbie, que tiñan as miñas veciñas, habilitáballe o autobús de playmobil. Sentada e cas pernas para adiante, era como o que agora ten un sin carnet.
O martes cumplín 29, son unha anciana para a miña Barbie malibu, estou solteira e sen fillos, Bimba non conta, teño que aguantar a "Mr Borne" tocando o carallo todos os días na oficina, e non podo pasar as tardes de compras, ligando con Ken e sentada no chalet da Chabel, que por certo quedábame algo escaso. Non teño esas tetas tan erguidas, nin camiño de puntillas.
Cando saio pola noite, volto feita un cuadro, póñenseme os pelos electrizados e a maquillaxe aseméllase a da novia cadavere.

A Sisi Emperatriz nunca lle pasaría tal cousa cos seus ollos ideais, con esa sombra de ollos azul ceo.

Feira Medieval

2008-07-22T08:43:00.000+02:00

Aquí está o post da Medieval, máis vale tarde que nunca.
O venres vimos o desembarco, no que colaboraron persoaxes como o noso querido Yago Coronilla, http://polomarabaixo.blogspot.com/
Ganou o de Corcubión por se quedaba algunha dúbida.

Os máis freakis (sabe, Vacorinho e Olaia) perderono por ir a ver a "aquel que non debe ser nomeado" a Noia.

O sábado nada máis erguernos baixamos a almorzar a terraza do Pazo, despois puxemonos os atuendos medievais e saímos a plazoleta a poñernos morados de sardiñas, pementos de padrón, xamón asado, e moitas cousas ricas.

Aqui tedes un pequeno resume, en imaxes, do que foi.

Unha pena non ter a banda sonora porque era digna de escoitar.

Iria e Javi parecen "los Bekham"

O principe de Bequelar é Susín.

Aínda non entendo que facía Rocío dando de beber cervexa aos cabalos.

Fai 29 anos

2008-07-22T08:20:00.006+02:00

Nacín un domingo 22 de xullo de 1979. Que era o día xuliano 2444076.5.
Según esta páxina que atopei, os meus pais pasárono en grande concebíndome o domingo 29 de octubre de 1978.(Seguro que foi en Ortigueira e por iso quedoume ano tras ano, na partida da universidade o de "Natural de Ortigueira", e ainda que o cambiara, volvía aparecer no seguinte curso.)
Son cáncer, pero no horóscopo chino son una cabra (que ten máis que ver conmigo que o da nécora) e parece ser que a miña planta é a frambuesa.
Este ano Michael Ende (escritor alemán) escribiu un dos meus libros favoritos "La Historia Interminable" que despois a miña nai me leía todas as noites, antes de durmir.
Dende el 22/07/1979 teño:
29 anos
348 meses
1.513 semanas
10.593 días
254.354 horas
Estas eran as cantigas que soaban en aquel momento:
My Sharona by The Knack
Bad Girls by Donna Summer
Da Ya Think I'm Sexy? by Rod Stewart
Miguel Bosé: Chicas
Hot Stuff by Donna Summer
I Will Survive by Gloria Gaynor (xa me parecía)
Betty Missiego: Mi canción
O meu día da sorte é o luns ( a sorte da resaca, esa si foi boa)
Os números da fortuna o 2 e o 7.
O meu planeta é a lúa.
O meu signo oposto é capricornio.
There are 365 days till your next birthday on which your cake will have 30 candles. (esto non o vou a traducir PORQUE ESTÁ POSTO A MALA BABA)
Quedanme 156 días para nadal.
Cando nacín a lúa estaba en fase crecente. (Por iso teño tanto pelo)
Aquí tedes a freaky-páxina por si queredes probar: http://www.paulsadowski.com/BirthDay.asp

O que si sei é que cando decidín sair, era mediodía e a miña nai quería comer de calquera maneira, claro está, non a deixaban porque acababa de dar a luz e tiña que pasar un tempo prudencial.
Será por iso que saín tan tragona??

Os blablablacocos

2008-07-17T11:35:00.004+02:00

Este é un cultivo de blablablacocos (estafilcocos en realidade, como diría o meu tan lonxano profe de ciencias, Sequeiros).
O único que sei de estes bichos é que son microorganismos e que forman parte do reino das bacterias.
Os antibióticos utilizanse para tratar infeccións por micoorganismos e ademáis inhiben a reproducción de máis bacterias.
Parece ser que a elección de un ou outro antibiótico no tratamiento dunha infección, depende do microorganismo (obtido por cultivo ou suposto pola experiencia), e dunha morea máis de cousas...
Así que, imaxino o meu corpo cheo de bichos redondos, con cara de ofuscados (o de poñerlle cara é opcional) loitando con espadas láser como na Guerra das Galaxias.
Os antibióticos foron descubertos como productos de outros microorganismos (xérmenes), pero poden ser modificados químicamente para mellorar a súa efectividade.
Agora imaxino un bicho redondo con cara de blablacoco, con espada láser e modificado químicamente... me falte la luna!!!!
Dóeme a gorxa! é a primeira vez que me pasa unha cousa a si no verán, pero unha vez máis, sobreviviremos...

Onte tragoume unha ola, deixoume sen biquini, sen tímpanos e sen dignidade...

2008-07-15T12:46:00.003+02:00

CULTURA QUENTE

2008-07-14T10:41:00.008+02:00

Esta fin de semana fumos ata Caldas de Reis, lugar onde se celebrou "Cultura Quente".

Alí disfrutamos os concertos de Koacha, Café Tacuba, The Sundays Drivers e Vetusta Morla.

Teño que agradecer, en primeiro lugar, a Jorge e a "Marron" a súa adopción durante as dúas horas que perdín a todos os meus.

A estos dous novos amigos de Santiago, que me surtiron de cervexa e caramelos, unha aperta moi grande.

O señor Albornoz de Tranfución tamén fixo acto de presenza, pero non estaba moi falador, segundo dixo, estábase reservando para a feira medieval de Corcubión, ademáis de estar afónico perdido.

E para rematar, a sorpresa final, Vacorinho e a miña irmá levaban toda a semana falando da actuación de un tal "Sr X", na noite do sábado, que foi a noite que fumos pra o festival.

Lord Voldemort podería ser o "Sr Xoel", pero eu estaba tranquila porque sabía que actuaba o venres. Xa sería o colmo que o fixera dous días seguidos, nin nos meus peores pesadelos!!!

Pero entonces, sucedeu, a actuación resultou ser o sábado. Non o podía creer, mentres Vacorinho tapaba ca man o titular do xornal onde estaba a ver a noticia, unha sensación de impotencia percorría o meu corpo.

A boa noticia, a xira "cortate las venas" remata en novembro, se fago un esforzo e deixo de acudir a festivais ata novembro, teño unha probabilidade dun 0,0000 de volver atoparme a aquel "o cal non debe ser nomeado".

En principio, o venres 18, aturuxará en Noia, lonxe de min, os freakis de Vacorinho, Oli e Sabe, alá van a velo, pero eu estarei no medievo, onde ainda non existían as guitarras eléctricas, nin os micros.

O mellor, a actuación de Budiño, que estivo impresionante, e os bocatas de chourizo asado.

O peor, o prezo das bebidas e ter que ver de novo ao "Sr X"

Por certo, recoméndovos esta páxina a todos aqueles que sexades fans de Deluxe.Ides atopar cousas moi interesantes.
http://commonpeoplemusic.com/xoel-strikes-back/

E aquí tedes o enlace para descargar as fotos. Disfrutádeas.

http://malasideas.wordpress.com/2008/07/14/cultura-quente/

http://malasideas.wordpress.com/2008/07/14/fotos-cultura-quente/

O MANIFESTO

2008-07-11T11:17:00.009+02:00

- Ese muchacho dicen que sabe muchísimo.
- Si, pero tiene un acento tan gallego!...

Castelao

Que está pasando co "Manifiesto de la lengua única" www.elpais.com/articulo/opinion/manifiesto/Espana/elpepiopi/20080707elpepiopi_12/Tes
A ver se podedes explicarmo, porque non alcanzo a comprendelo.
Basicamente, o manifesto dí que o castelán pode ser imposto nas comunidades bilingües, mentres que o galego simplemente pode ser impulsado ou "estimulado".
O Manifesto sostén que a normativa debe fixar que o castelán é "común y oficial" a todo o territorio e a única lingua que pode ser comprendida por todos os españois.
Xa se sabe que o galego é para cantar a Rianxeira e para falar ca familia, despois non se pode empregar pola calle, así é como eles se ven importantes, impoñendo o seu caracter fascista, porque o final se os vascos, os cataláns, os galegos e todos aqueles que temos unha lingua propia faláramos, escribíramos en esta lingua e non empregáramos ningunha outra, quen coño iba a quedar???
Estes (os intolerantes que presumen de esta trapallada) espanhois son unha minoría mingurriana con ganas de "tocar los cojones". Haberá que dicirllo no seu idioma por iso de que non entenden.
O manifesto é super democrático, si señor, sobre todo empregando términos como "imposición", ou dicindo tremendas barbaridades como "contar con una lengua política común es una enorme riqueza para la democracia"
E logo falan da Galiza profunda como inculta, os que din que non entenden o galego e son de Villalba, de Mujía o de la Costa de la Muerte. Eu sei falar galego, e sei falar castelán, ti so coñeces o espanhol, pero eu son a ignorante.
Ademáis o manifesto afirma atrocidades como que os funcionarios de esas comunidades deben coñecer o castelán, en troques, non é necesario que todos coñezcan a outra lingua oficial. Pa que oh!!
Se Franco erguera a cabeza, volvería a baixala moi tranquilamente, vendo que estamos nas mesmas.

Aquí tedes unha boa resposta:
http://www.aelg.org/GetNewnessById.do?id=66
Pódese adherir individualmente a este manifesto enviando un correo a oficina@aelg.org

Outros recunchos onde podes discutir o tema.
http://www.fotolog.com/soyuz_nerushimi/48583786 Soyuz Nerushimi e os cans da chuvia.
http://obardeabaixo.blogspot.com/2008/07/manifestos.html O bar de abaixo,

Feliz cumple María

2008-07-11T08:20:00.001+02:00

Hoxe é cumple de Mery, así que FELIZ CUMPREANOS, e próspero ano que comenza para ti.
Como eres cáncer coma min, adícoche unha tarta especial, a máis larpeira que atopei.
Agardo podamos celebralo moi pronto. Biquiños.

ACHÉGASE O MEDIEVO

2008-07-09T10:11:00.000+02:00

A Feira Medieval de Corcubión coincide este ano o 18, 19 e 20 de Xullo, sacade as vestimentas, que ahí vamos. Eu xa teño localizado o meu atuendo de "mesonera furción" de todos os anos, pero antes terei que probalo porque non sei eu se este ano non necesitarei unha talla máis.

Tras dous anos soplando as 17 e 18 velas entre postos de artesanía e de bolos preñados, este ano vou a ter que esperar dous días máis. (Vale.... eran 27 e 28, pero case non se nota a diferencia), porque o meu cumple xa non cuadra na fin de semana, cumplirei os 29 a golpe de martes.
Pero como para iso aínda faltan dúas semaniñas centrémonos na medieval. Este é o cartel, que moi amablemente, enviou Yaguiño para presentar o evento.

Espero non acabar metida nunha gaiola con Sabela e de ruta turística polas calles de Corcubión, xa me chegou a experiencia do ano pasado, cando dous forzudos medievais con cara de malas pulgas agarraron a miña irmá, que non soltaba o meu brazo, e a meteron nunha gaiola, así que por suposto, por moito que intentei opoñerme, o máis alto, dun chimpo meteume a min tamén. Mentres esto ocurría, Vacorinho y Renata berraban dende fora frases do tipo de "Que las quemen" ou "A la hoguera", todo seguindo unha liña totalmente surrealista. O mellor foi cando meteron a Sabe, caeulle unha sandalia, e o tipo que suxeitaba a parte de atrás do carromato colleuna do chan e guindouna dentro da gaiola como se fora unha cousa noxenta.

Así que, non faltedes este ano, porque a cousa promete.

Muuuuuuuuuuuuuuuuuu

2008-07-08T10:35:00.002+02:00

Gústame erguerme o sábado sobre as once da mañá (cando non saín o día anterior), abrir a fiestra e ver unha raioliña de sol, deixar entrar un pouco de aire fresco e camiñar descalza pola casa, co pixama posto. Estirarme ben e facer un almorzo típico de un día "vacuno", e dicir, un día no que o único que fas é o vaca: comer, durmir e rumiar algunha frase cando é necesario. Tostadas con manteiga e marmelo de amorodo (que é o único que me gusta), zumo de laranxa exprimido (o de bote está prohibido) e café ou nesquik nas tazas vacunas que me regalou a miña irmá. Por certo enana, cando acabes cas opos espero que te veñas uns días para poder facer o vaca xuntas, que o mereces, eu fago o almorzo.