12 octubre, 2009

Compañera
usted sabe
puede contar
conmigo
no hasta dos
o hasta diez
sino contar
conmigo

si alguna vez
advierte
que la miro a los ojos
y una veta de amor
reconoce en los míos
no alerte sus fusiles
ni piense qué delirio
a pesar de la veta
o tal vez porque existe
usted puede contar
conmigo

si otras veces
me encuentra
huraño sin motivo
no piense qué flojera
igual puede contar
conmigo

pero hagamos un trato
yo quisiera contar
con usted

es tan lindo
saber que usted existe
uno se siente vivo
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos
aunque sea hasta cinco
no ya para que acuda
presurosa en mi auxilio
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.

Mario Benedetti.



Para a miña naisiña que me ensinou case todo... entre moitas cousas a admirar a Benedetti.
Parabéns naisi por este día.

07 octubre, 2009

Sozinha

Sozinha fixen unha viaxe nocturna.
Pechei os olhos cansa e botei a correr. Os meus pés batían forte no chan . A chuvia empapábame a cara, o pelo, a roupa. Corrín por unha estrada valeira no medio da escuridade, o único perceptíbel era ese cheiro ó chapapote recen mollado.
Ó final do camiño estabas ti, olhándome, cos pes secos e os teus olhos curiosos ben abertos. Pensando que facer, abrir a porta, que te mantén a cuberto, para deixarme entrar ou pechala tras de ti e saír ó meu encontro. Pasinho a pasinho pero deixasme sozinha.

23 septiembre, 2009

PUNTOS DE SUTURA

Hoxe corteime na man dereita. Foi un corte bastante profundo cun cristal en punta.
Metín a ferida debaixo da billa pero non paraba de sangrar así que tirei do rolo de papel de cociña e envolvín a man. Agarrei o meu bolso e saín a rúa.
Un taxi baleiro apareceu de fronte, pareino para pedirlle que me acercara ata o hospitaliño que hai a uns 300 m da miña casa. O taxista miroume de arriba a abaixo con cara de poucos amigos e con cara de noxo dixo que non me levaba a ningures, que así sangrando non me podía deixar subir, por si era unha "drojadita" ou algo semellante. Suxeriume que chamase a unha ambulancia.
Intentei razoar co tipo dicíndolle que o hospital estaba ó final da calle e que unha ambulancia ía tardar moito máis tempo que ir andando.
Busquei polo bolso o meu móbil, ca man esquerda claro, pero ca presa quedarame na casa, así que saín correndo. A calle estaba chea de xente, cheguei o xardín do camposanto e apurei aínda máis o paso.
Ó chegar ó hospital todo foi ben, eu que non soportaba as agullas e que sufría ó ver unha gota de sangue... mirei resignada como un médico, moi agradable por certo, facía punto de cruz na miña man coma se estivera a coser un botillo ou unha ristra de chourizos.
Así que agora toca a esperar.......... despertando da anestesia vense as cousas de outra maneira!!!

10 septiembre, 2009

Sabios consellos

Hoxe pola mañá cedo, un amigo deume un consello. Normalmente collo o consello, envólvoo con coidado e gárdoo nalgún lugar recóndito da miña cabeza con moito cariño e agradecemento para o que mo deu, pero escondido coma bomba de reloxería por se explota.
Hoxe collín o consello, metino no bolso ca miña cámara de fotos, as chaves e un chisme de gloss para os beizos de sabor a amorodo. Púxenme un vestido bonito e deixei no armario eses pantalóns floxos tan cómodos, ós que miña nai ten alerxia, cos que levo toda a semana. Peiteeime como se fose persoa de novo e non esa adicta a internet e a series patéticas na que me estou convertendo.

Saín da casa cos cascos do mp3 postos mentres cantaba en baixiño "Baba O´Riley" dos "Who".
A cidade estaba chea de coches así que seguín andando, despois cheguei a unha calle chea de xente e seguín adiante... ata que atopei este camiño pequeno.



Ó final do camiño estaba o mar, bravo e azul. Respirei forte e senteime nunha pena, non sei canto tempo pasou porque non levaba reloxo. Cando David Bowie rematou de cantar "life on mars" xa so se escoitaban as ondas batendo na beira.

Sigo botando de menos o zume de laranxa das mañás, despertar polas noites e sentir a túa presenza, coserche o mesmo botón catrocentas mil veces, que sempre cae do mesmo pantalón.... pero hoxe... son un pouco máis feliz.



Grazas a todos os que me estades aturando ultimamente, e grazas polos vosos ánimos e a vosa compaña.

31 julio, 2009

O RAPOSO COIDANDO DO GALIÑEIRO

22 julio, 2009

amarelos os dedos, gris o pulmón!!!!

Abandono os 20tantos para enfrentarme ós 30etantos.
Hoxe cumplo 30 tacazos!!! e vou con banda sonora incorporada.


El tiempo imparable plateará nuestras sienes
y hará de nuestros recuerdos cenizas y humo.
Tú y yo, ahora amándonos cada vez más lejos,
seremos engullidos por un oscuro futuro.

Seremos esa generación perdida
apuntalando las ruinas.

Dónde estarás.

Mientras esperas a que amanezca
conocerás a un hombre, te robará el misterio.
Te dará una casa y muchos hijos,
y romperá tu hechizo, cubriéndote de dinero.

Pero serás una mujer perdida
apuntalando las ruinas.

Dónde estarás.

Niños de azul marino y corbata
se despedirán de ti cada mañana.
Cultivando el cáncer que nos unió,
amarillos los dedos, gris el pulmón.

Dónde estarás.

Con el BMW directa a la gimnasia,
con Gin Tonic ahogando la menopausia,
hora en la peluquería para tapar esas canas,
echándome de menos artrosis en el alma.

Dónde estarás.

Tendrás largas tardes de aburrimiento,
de ginebra y largos cigarrillos bajos en nicotina.
Y mientras tu marido te jura
que no te engaña, por su vida,
soñarás conmigo huyendo de esa rutina.

Pero serás una mujer perdida
apuntalando las ruinas.

Dónde estarás.

Cualquier día nos cruzaremos por la calle
y tú dudarás si pasar de largo o saludarme.
- "¿Cómo estás, qué tal tus hijos?" - "Cada día más grandes".
- "¿Y qué tal tu marido?" - "Perdona, pero se me hace tarde".

- "Llámame cualquier día".
Hay que ver cómo es la vida.

Dónde estarás.

Niños de azul marino y corbata
se despedirán de ti cada mañana.
Cultivando el cáncer que nos unió,
amarillos los dedos, gris el pulmón.

Dónde estarás.

Con el BMW directa a la gimnasia,
con Gin Tonic ahogando la menopausia,
hora en la peluquería para tapar esas canas,
echándome de menos artrosis en el alma.

A tarta fixerona a miña irmá e a miña nai.

11 julio, 2009

FELICIDADES GRECA


Son poucos os bos amigos que están ó teu carón cando quedas sen choio, cando volves a vivir soa despois dun longo tempo, cando estás sen un can, cando estás nerviosa ou preocupada.
Unha delas é a Greca que está a beiriña da treintena e hoxe está de cumple.

Quérote porque eres imaxinativa, eres orixinal, eres un cyborg no Typing Maniac do facebook, porque cantas tan ben coma min e por unha morea de cousas máis.
FELICIDADES!!!!!!!